Bazı kayıpların mezarı olmuyor.
Ne bir vedası oluyor, ne gerçekten kapanan bir yarası… Sadece yıllar geçiyor ve insanlar yaşamaya devam ediyormuş gibi yapıyor. Ama bazı acılar, insanın içinde zamanı
Garip bir kabulleniş, sessiz bir farkındalık... Değişim artık gerceklesmisti ve şimdi, nihai veda öncesindeki o tuhaf ara dönemde yolumu bulmam gerekiyordu...
Bir çocuğunu kaybeden ebeveyn için özel bir kelimenin olmadığını öğrenmek bana garip geldi. Eğer bir çocuk ebeveynlerini kaybederse, ona yetim denir. Bir adam karısını kaybederse, dul kalır. Ama bir ebeveyn çocuğunu kaybederse, ona ne denir? Bunun, kelimelerle tanımlanamayacak kadar büyük, korkunç ve ezici bir şey olduğuna inanmaya başladım. Hiçbir kelime o duyguyu anlatmaya yetmez. Bu yüzden bunu dillendirmeyiz.