Melike KUTLU
@melikektl
455 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Bu kitabı okuduktan sonra tuhaf bir ruh hâlindeyim.
Bir yanım, avazım çıktığı kadar herkese anlatmak istiyor.
Saatlerce konuşmak, tartışmak, satır satır didiklemek…
Kah üzülmek, kah “başka türlü olabilir miydi?” diye çözümler aramak.
Diğer yanım ise bu hikâyeyi üstü kapalı cümlelerle, merak uyandırarak anlatıp
insanları bu yükün altına kendilerinin girmesini sağlamak istiyor.
Öyle deli düşünceler içindeyim.
Çünkü Süper Çocuk, okudum bitti diyeceğim bir kitap olmadı benim icin..
insanın içine işleyen bir hikayeydi.
Süper Çocuk, adına aldanıp “olağanüstü güçler” bekleyenleri daha ilk sayfalarda yanıltıyor.
Burada süper olan kaslar, yetenekler ya da kahramanlıklar değil.
Burada süper olan şey, bir insanın dayanma eşiği.
Bir insan yaşadıklarına dair, ne kadar insan kalmayı becerebilir........
Hikâye, bir gazetecinin Joliet Hapishanesi’nde “Yanık Göz” lakabıyla anılan Jason’la röportaj yapmak istemesiyle başlıyor.
Daha ilk sayfalarda kendimi kitabın dışında değil, sayfaların arasında buldum.
Anlatım öyle bir ilerliyor ki,
Jason’un geçmişi bir hikâye gibi değil;
sahne sahne gözümün önünden akıyor.
“Yanık Göz” lakabı bu yüzden çok sarsıcı.
Bu, sadece fiziksel bir iz değil, zihinde hiç sönmeyen bir yangın gibi duruyor.
Asıl yanık olan beden değil; geçmiş.
Ve o geçmiş, Jason’un peşini hiç bırakmıyor.
Jason’un hayatında, tam da bu geçmişin ağırlığıyla şekillenen bir eşik var:
“Yargıç” ile yaptığı diyaloglar beni bu anlamda ayrıca etkiledi..
MutlluuHanımmm isimli okura yanıt verildi
Melike KUTLU
Yürekten tavsiye ederim okumanızı, cok etkileyiciydi 🥺👏
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Rip Akıntı: Hayat...
Murat hocamin kalemi ile tanışma kitabim oldu..
Inanilmaz etkileyici, soluksuzca okunan, hikayeye mudahale etme istegi ile okudugum sahane bir anlatıydı...
Bir insanın başına gelenleri anlatmaktan çok, o insanın nereye kadar dayanabileceğini sorgulayan bir roman.
Annesinin kaybıyla başlayan bir çocukluk..
Mirza Dadalıoğlu’nun hikâyesi, felaketlerin sıralanışıyla değil; o felaketler karşısında sessizce çöken bir benlikle ilerliyor. Hayat ona yüksek sesle bağırmıyor, daha kötüsünü yapıyor: Yavaş yavaş nefessiz bırakıyor adeta.
Yıllar sonra kendi hayatını kuran Mirzanin küçük kızına konulan SMA teşhisiyle hayatı parcalanan Mirza, farkına varmadan bir akıntının içine çekiliyor. Mısır bağlantıları, kayıp bir çocuk, geçmişten gelen isimler… Ne yüzerek çıkabildiği ne de tamamen teslim olabildiği bir akıntı bu. Ve ardından büyük bir boşluk...
Bu romanda kötülük aniden gelmedi. Adım adım yaklaştı. Önce umut verdi, sonra borçlandırdı. Yardım gibi görünen şey, zamanla insanın omuzlarına çöken ağır bir gölgeye dönüştü. Ve Mirza, bir noktadan sonra artık neyi seçtiğini değil, neye mecbur bırakıldığını hatırladı.
Yazarın en çarpıcı başarısı, okuru sürekli şu ikilemde tutması oldu kesinlikle.
İyi niyetle yapılan bir şey, sonuçlarıyla kötülüğe dönüşebilir mi?
Bir baba, evladını yaşatmak için kendinden ne kadar vazgeçebilir?
Mirza kapıldığı akıntıdan Ne yüzerek çıkabildi, ne de tamamen teslim olabildi.. Hafıza kaybı bu noktada bir kaçış değil, bir duraklama gibi oldu. Çünkü asıl mesele hatırlamak değildi, hatırlamaya değer bir benliğin kalıp kalmadığındaydı.
Akıl hastanesindeki Mirza, geçmişinden çok bugünüyle ürkütücüydü bence. Çünkü Kim olduğunu bilmeyen bir adamdan ziyade, kim olduğunu öğrenirse neyle yüzleşeceğini sezdiği için korkan bir adam vardı
Erdal Gergöy isimli okura yanıt verildi
Melike KUTLU
Buraya yazdıklarım sığdırabildiklerim di, daha fazlasını yazmak isterdim.. sizde keyifle okuyun diycem ama daha çok heyecanla okunulacak bir kitap, okuduktan sonraki düşüncelerinizi merakla bekliyorum bende..
Mecit hocamdan birçok kitap okumuş, kalemine aşina biri olarak Mutluluğun İnşası’na başladığımda neyle karşılaşacağımı az çok biliyordum. Yine de bu kitap, beklentimin ötesinde, insanın iç dünyasına doğrudan temas eden bir kisisel gelisim anlatımı sunuyor..
Bu kitapta mutluluk; bulunacak, yakalanacak ya da dış şartlar düzelince kendiliğinden gelecek bir hâl olarak ele alınmıyor. Aksine mutluluk, emek isteyen, sabırla kurulan ve süreklilik gerektiren bir iç yapı olarak anlatılıyor. Mecit hocam, okuru dış dünyayı düzeltmeye çalışmaktan çok, kendi iç düzenini kurmaya çağırıyor.
Klasik kişisel gelisim turlerinden farki, buyurmayan ama düşündüren bir yerde duruyor. “Böyle olmalısın” demek yerine, “gel birlikte bakalım, birlikte çözüm arayalim" diyen bir ses var satırlarda.
Kitap boyunca sıkça vurgulanan bir gerçek var:
İnsanı asıl yoran şey yaşadıkları değil, yaşadıklarına yüklediği anlamlar. Mutsuzluk çoğu zaman dış dünyadan değil, zihnin içinde tekrar eden düşünce döngülerinden besleniyor, ve ne yazikki bu olumsuz duygulari yine biz kendimiz besleyerek büyütüyoruz.
Mecit hocam, anlatısını sadece kendi cümleleriyle değil, ünlü düşünürlerden ve yazarlardan yaptığı alıntılarla da derinleştiriyor. Bu alıntılar süs niyetine değil, tam aksine anlatıyı hedefe daha net ulaştıran dokunuşlar.
Mutluluğun İnşası, duyguları bastırmayı değil, onları tanımayı, anlamayı ve yönetmeyi fısıldayan bir kitap. Hayatın zor yanlarını inkâr etmiyor ama bu zorlukların insanı tanımlamasına da izin vermiyor.
Hayat değiştiremiyorum ama ona bakış açısını degistirecegimizin garantisini verir gibi bir anlatı
OkurYazamaz. isimli okura yanıt verildi
Melike KUTLU
Hayirli akşamlar, muhtemelen siz teselli koleksiyonunu okudunuz yanılmıyorsam.. akabinde genç dervişin koleksiyonu, duyguların Tesellisi ve bu kitabinida okumanızı yani Mutluluğun insaasi kitabini yürekten tavsiye ederim :) keyifli okumalar şimdiden..
Rip Akıntı: Hayat...
Murat hocamin kalemi ile tanışma kitabim oldu..
Inanilmaz etkileyici, soluksuzca okunan, hikayeye mudahale etme istegi ile okudugum sahane bir anlatıydı...
Bir insanın başına gelenleri anlatmaktan çok, o insanın nereye kadar dayanabileceğini sorgulayan bir roman.
Annesinin kaybıyla başlayan bir çocukluk..
Mirza Dadalıoğlu’nun hikâyesi, felaketlerin sıralanışıyla değil; o felaketler karşısında sessizce çöken bir benlikle ilerliyor. Hayat ona yüksek sesle bağırmıyor, daha kötüsünü yapıyor: Yavaş yavaş nefessiz bırakıyor adeta.
Yıllar sonra kendi hayatını kuran Mirzanin küçük kızına konulan SMA teşhisiyle hayatı parcalanan Mirza, farkına varmadan bir akıntının içine çekiliyor. Mısır bağlantıları, kayıp bir çocuk, geçmişten gelen isimler… Ne yüzerek çıkabildiği ne de tamamen teslim olabildiği bir akıntı bu. Ve ardından büyük bir boşluk...
Bu romanda kötülük aniden gelmedi. Adım adım yaklaştı. Önce umut verdi, sonra borçlandırdı. Yardım gibi görünen şey, zamanla insanın omuzlarına çöken ağır bir gölgeye dönüştü. Ve Mirza, bir noktadan sonra artık neyi seçtiğini değil, neye mecbur bırakıldığını hatırladı.
Yazarın en çarpıcı başarısı, okuru sürekli şu ikilemde tutması oldu kesinlikle.
İyi niyetle yapılan bir şey, sonuçlarıyla kötülüğe dönüşebilir mi?
Bir baba, evladını yaşatmak için kendinden ne kadar vazgeçebilir?
Mirza kapıldığı akıntıdan Ne yüzerek çıkabildi, ne de tamamen teslim olabildi.. Hafıza kaybı bu noktada bir kaçış değil, bir duraklama gibi oldu. Çünkü asıl mesele hatırlamak değildi, hatırlamaya değer bir benliğin kalıp kalmadığındaydı.
Akıl hastanesindeki Mirza, geçmişinden çok bugünüyle ürkütücüydü bence. Çünkü Kim olduğunu bilmeyen bir adamdan ziyade, kim olduğunu öğrenirse neyle yüzleşeceğini sezdiği için korkan bir adam vardı
Selim güneş isimli okura yanıt verildi
Melike KUTLU
Tek kelime ile muazzam bir anlatım, şimdiden keyifli okumalar dilerim 👍