Daha önce başkahramanı yaşlı birisi olan roman okumamıştım, o yüzden bu bir ilkti benim için. Hal böyle olunca tüm yazılanları bu düşünceyle okumak (aynı zamanda kitabın yazarı rahmetli Auster da benzer yaşlardaydı) güzeldi. Dedem ya.
FAKAT, KEŞKE AMA KEŞKE başkahramanımız Baumgartner daha çok geçmişe dalsaydı ve geçmişteki anılarını düşünseydi.
Gerçek hayatta da büyüklerden anılar, tecrübeler vs. dinlemeyi seven biri olarak; işte o zaman kitap benim için 10/10 olabilirdi ama bu haliyle de gayet okunur bir kitap olmuş. Bu vesileyle tekrardan Auster dedeme rahmet diliyorum.