"Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum. Ben eriyene dek, o eriyene dek, biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa, dokunurdum. Ama yok bir hayatım daha. Bir hayat daha yok."
Adalet, bu yaşına kadar hayata ve insanlara dokunmadan,öylesine yaşayıp giden bir karakter.
Adaletin çocukluğuna götürüyor bizi yazar. Burada Mahsunla tanışıyoruz. Sonrası Mahsunu aramakla yolculuklarla geçen bir geçmiş bir günümüzle devam eden bir hikaye, bu zamana kadar yaptıklarının, yapamadıklarının, işlediği günahların, susuşların, korkaklığının, kaçışlarının kısacası çocukluğunun bedelini ödeme ve bir iç hesaplaşma yolculuğuydu.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.