Ayrılık ecel gibi sardı ruhumu gülüm,
Hakim, cellat zahmet edip yorulmasın.
Aşk, cezayı nasılsa ilk bana kesti,
Şimdi hayata küs, tek başımayım.
Delirmedim belki, daha ölmedim,
Ama çığlığım yükselir — duyar mısın?
Tarifi yok gülüm, sayende acıyla ziyan oldum,
Bana yıkılan koca bir aşk şehri bıraktın.
Gözlerinle zifir-i geceme ışık olmuştun,
Aklımın ipini, kalbimle sana bırakmıştım.
Her adım, içimdeki boşlukta kaybolurken,
Sana kavuşmayı bekledim, yorgun bir umutla.
Yokluğun dört duvardan betermiş gülüm.
Bu ayrılığa ilk yanan çaresiz yürek oldu,
Kör kütük dolaştım sokakları, buruşuk anıları,
Her düşümü, yine sayende kaybettim gülüm.
Her düşümü, yine sayende kaybettim gülüm.
·
73 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.