Spoiler içerir!
Merhaba,
Serinin ikinci kitabını da bitirmiş bulunmaktayım.İlk kitaptan sonra bu kitap çok iyi geldi.Bunun sebebi yazarın yazım diline alışmış olmam ve ana karakterimiz Elzem'e olan bakışımın değişmesi.
Öncelikle bu kitapta karakterleri daha yakından tanımış olduk.Özellikle Elzem'in bencil gözüken hareketlerinin arkasındaki gerçekleri öğrendik, ayrıntıları bilmesek de.Kendisine ilk kitapta baya sövmüştüm ama bu kitapta hep ona hak verdim.Herkesin onun üstüne gelmesi ve içinde yaşamak zorunda kaldığı gerçekler...çok üzüldüm kendisine.
Savcı karakterine gelirsek,ben kızamıyorum kendisine.Sonuçta Gediz'le birlikte ablalarını kurtarmak istemeleri çok normal,Elzem'e aşık olacağını nereden bilebilirdi ki? Ve umarım Gediz ablasını kurtarmak için Elzem'e ihanet etmez -ki içimden bir ses bunun yaşanacağını söylüyor- çok üzülürüm gerçekten.
Bu kitapta tanıştığımız ikizler Aybars ve Dehliz, ikisini de sevdim.Özellikle Dehliz...benim üzümlü kekim :( Umarım şu kara büyüden kurtulduğunu görürüz,mutlu olmasını istiyorum.Ve Mara eğer Dehliz'e böyle davranmaya ve konuşmaya devam ederse baş düşmanım ilan edeceğim kendisini, umarım onu korumak için böyle davranıyordur.
Itır hakkında konuşmak bile istemiyorum.Allah belanı versin Itır.Hayatımda bu kadar sinir bozucu bir karakter görmedim.İlk kitapta zaten kendisini sevmemiştim,bu kitaptan sonra nefret ediyorum.Nasıl bir kardeş ablasına böyle bir ihanet edebilir aklım almıyor.İnsan sevdiği kişinin zayıf düştüğünü görmek istemez değil mi? Ama yok,sen sevgiyi çok yanlış anlamışsın.Umarım Gediz ile birlikte olmazlar,sinir oluyorum.Yalnızlığında boğul inşallah,Itır.
·
144 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.