Bugün kalbin kıyısında bekleyen, sözcüklerin ardına saklanmış bir hikâyeyle geldim; Efsel. Bu kitap, sadece bir anlatı değil; hayata dair unuttuğumuz bazı duyguların, zamanla körelen bazı bakışların ve içimizde filizlenmeyi bekleyen bazı cümlelerin yeniden dirilişidir.
İlker Bey anlatımındaki incelikle bizi sıradanın içindeki derinliğe çağırıyor. Diyarbakır’da geçen bu hikaye insanın kendiyle karşılaştığı bir kavşak gibi. Sessizlikten doğan sorular, cümlelerin arasına sinmiş bir kırılganlık ve sanki her satırda biraz daha yakınlaşan bir yüzleşme var.
Sevmenin, beklemenin, susmanın ve bazen gitmenin ağırlığını satır aralarında hissettiriyor.
Efsel, bir yönüyle modern bir iç dünya romanı; diğer yönüyle, kendi içinden çıkıp da bir başkasına dokunmaya çalışan bir mektup gibi.
Belki de bazen ihtiyacımız olan tek şey, birinin bizimle aynı sessizlikte yürüdüğünü bilmektir. Yazarımız bunu çok sevdiği bir şair aracılığıyla yapmış. İçinde yer alan görsellerin de oldukça başarılı olduğunu söylemem gerek. Ayrıca final kısmı beni gerçekten şaşırttı ve ürpertti böyle bir son beklemiyordum. Yazarımızın kalem yolculuğu uzun olsun. Okuyalım okutalım efendim.
·
190 Gösterim
2 Yorum
Elsef efsana bir kitap muhteşem demek az kalır keyifle okudum özellikle son kısım çok ters köşeydi bunu beklemiyordum
Okumakta keyif aldığım bir kitap sizi alıp başka yerlere götürüyor cümleler okadar güzel kalemi muhteşem sevmenin susmanın gitmenin ağırlığını yani hemen hemen her şeye dokunan bir hikaye
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.