Ne söylesem nereden başlasam bilemiyorum. Kitabın son sayfasını da okuyup kspağını kapattığımda birkaç dakika karşımdaki duvarla bakıştık...
Öncelikle kitap oldukça akıcıydı ve her satırı hissederek okudum. İlk kitaba göre psikoloji kısmı oldukça baskındı ve artık kendi yansımasını aynada görememesi, yaşamaktan vazgeçmesi, intiharı düşünmeye başlaması buna en büyük delildi. Afra'nın ve diğerlerinin gün geçtikçe bozulan psikolojisiyle beraber benim de psikolojim bozuldu.
Ölüm'ün yeni bir oyunla(!) gelmesi, Gökhan ve Çağrı'nın yaşamak zorunda kaldığı şeyler ve sonrasında tamamen değişen ruh halleri...
En sonunda Ölüm'ün Afra'dan da istediği şey, fakat Afra ve Egemen'in bunu ölmek pahasına yapamaması...
Mete'nin Afra'ya kardeşiymişcesine sahip çıkması...
Ve en sonunda Ölüm'ün yaşadıkları, yaşamak zorunda kaldıkları...
Afra'dan okuduğumda ona hak verdim. Ölüm'den okuduğumda ona hak verdim. Herkesin kendine göre haklı sebepleri vardı fakat tüm bunlara gerek var mıydı, orası tartışılır. Ölüm'ün yaptığını ilk başlarda bencillik olarak yorumlasamda, okudukları dan sonra onun da nasıl bir kalp kırıklığına sahip olduğunu anladım. Afra'nın çatıda onu maruz bıraktığı şey ve sonrasında olanlar Ölüm için büyük travmalardı bence. Ve bu da günden güne içindeki Ölüm'ün canlanmasını sağladı...
Son olarak; ben bu seriye başlarken asla böyle şeyler hissedeceğimi düşünmemiştim. Kitabı okurken; çaresizlik, mecburiyet, tutsaklık, zorbalık bunların hepsini derinden hissettim.
Eğer ki yoğun psikolojik gerilim içeren kitaplar okumayı seviyorsanız bu seri tam size göre...
·
122 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.