Tahmini Okuma Süresi:
12 sa. 42 dk.
Sayfa Sayısı:
448
Basım Tarihi:
Mart 2025
Yayınevi:
Martı Yayınları
ISBN:
9786253662097
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
13. Dairede Bitmeyen Çile1000Kitap
Bu kitabı okumaya başladıktan sonra dert sahibi oldum. Koskoca 400 küsür sayfa boyunca karakterler bir kere bile mi mutlu bir an yaşamaz, bir romanın her anı mı dram dolu olur, okuyucuya zehir zıkkım eder hayatı. Resmen içim şişti, ruhum daraldı, umudum öldü. Pek iyi değilim anlayacağınız. Aslında ben incelemelerimi kitap biter bitmez duygularım ve düşüncelerim henüz daha tazeyken yapmayı tercih ederdim ama bu kez öyle yapmadım ve akşam dişimi sıkıp sabahı bekledim. Neden mi? Çünkü direkt bir inceleme yazmaya girişmiş olsaydım bu satırlar küfürden geçilmeyecekti. O kadar doluyum ki, hele de Ölüm olacak o manyak karaktere, şu an ağzımı açıp gözlerimi yumasım, tüm kinimi kusasım var. Ama yapmayacağım ya da en azından yapmamaya çalışacağım, buradan sonrasında da eğer ki argo bir kelimeye denk gelirseniz de kitabın mahvettiği güzelim psikolojimin hatırına görmezden gelmenizi rica ediyorum.
Zaten ilk kitabı okuyanlar hikayenin konseptini biliyor ama yine de bir tekrar hatırlatalım. Asıl adı Kıyı olan fakat şu sıralar maske takıp kendine Ölüm diyerek gölgelerde saklanan, DeepWeb'i ele geçirmiş hem zeki hem zengin hem de deli bir kötümüz var. Bu Ölüm, kendi gibi delirmiş annesinin intiharı yüzünden 6 erkek, 1 kızı yani 7 kişiyi suçluyor ve onları çeşitli şekillerde kandırarak çektiği bir binaya hapsediyor. Amacı ise tutsaklarından intikam almak ve içi soğuyana kadar da hayatlarının içine s*çmak.
Ve hepsinden nefret etse bile Afra'yı kişisel olarak önceden tanıyor gerçi bizim kız hafızasını kaybettiği için onu unutmuş, aman ne yazık, neyse yani Ölüm'le onun arasındaki mevzu annesinin cinayetinin de ötesine geçmiş durumda anlayacağınız. En sonda ise Afra'ya Sarp ve eski sevgilisi arasında bir seçim yaptırmış ve bunun sonucunda da Beyza kurşuna dizilerek öbür tarafı boylamıştı
Maskeler Düşer, Oyun Başlar Gerçek mi, Tuzak mı?
Bazı kapılar, açıldığında sadece bir odaya değil, insanın içindeki karanlığa çıkar. Bazen bir hikâye, seni öyle bir yere taşır ki, gözünü kırptığında kim olduğuna, neye inandığına, hatta neye dönüştüğüne dair hiçbir fikrin kalmaz. İşte bu hikâye tam olarak böyle bir şey.
Birileri bir yere kapatılmış. Sebepleri belirsiz, geçmişleri sisli. Onlara "katil" diyorlar ama onlar kendilerini tanımıyor artık. Sadece hatırladıkları bir şey var: Hayatta kalmak istedikleri. Ama hayatta kalmak artık sadece bir içgüdü değil, bir seçim. Ve bu seçim, her seferinde bir başkasının kanıyla ödeniyor.
Her sayfa, her bölüm biraz daha içine çekiyor seni. Çünkü karakterlerin adı Afra ya da başka biri olabilir ama mesele o değil. Mesele şu: Bir gün sen de bir “oyunun” ortasında bulursan kendini, ne yaparsın? Suçsuzluğuna mı tutunursun, yoksa hayatta kalmak için içindeki düzenbazı mı uyandırırsın?
Bu hikâyede düşman, sadece seni izleyen “Ölüm” değil. Asıl düşman, senin içinde bekleyen o karanlık ses. Ve işin en acı yanı da şu: O ses, senin sesin.
İhanetin sıcaklığını, korkunun terini, çaresizliğin donukluğunu hissettiren satırlar arasında, bir bakıyorsun nefesini tutmuşsun. Her karakterin geçmişi bir yara, her görevi bir bıçak darbesi gibi. Ve sen, okuyucu olarak sadece tanık değilsin; sen de o Daire’nin içinde bir yerdesin. İzliyorsun, yargılıyorsun, sorguluyorsun. Belki de suç ortağısın.
Gerçek mi bu? Yoksa sadece iyi yazılmış bir kabus mu?
Hayır. Bu, aslında hepimizin içinde sakladığı bir yüzleşme. Adına korku da diyebilirsin, merak da. Ama adı ne olursa olsun, bu hikâyenin içinde bir yer seni kendine benzetiyor. Belki bir söz, belki bir bakış, belki bir cümle… Ama yakalıyor.
8/10
2025 118. kitabı
Düzenbaz~ Işıl Limae
8.5/10
️Ö𝑙ü𝑚: 𝐻𝑎𝑡ı𝑟𝑙𝑎𝑚𝑎𝑦ı 𝑏𝑎ş𝑎𝑟𝑑ığ𝑖𝑛𝑑𝑎 𝑏𝑖𝑟 ö𝑙ü𝑦ü ℎ𝑎𝑡ı𝑟𝑙𝑎𝑚ış 𝑜𝑙𝑎𝑐𝑎𝑘𝑠ı𝑛.
Ö𝑙ü𝑚: 𝐻𝑒𝑟 𝑡ü𝑟𝑙ü 𝑏𝑒𝑟𝑎𝑏𝑒𝑟 𝑘𝑎𝑦𝑏𝑒𝑑𝑒𝑐𝑒ğ𝑖𝑧.
Ö𝑙ü𝑚: 𝑆𝑒𝑛, 𝑏𝑒𝑛𝑖 ℎ𝑎𝑡ı𝑟𝑙𝑎𝑚𝑎𝑑ığ𝑖𝑛 𝑖ç𝑖𝑛 𝑦𝑒𝑛𝑖𝑙𝑒𝑐𝑒𝑘𝑠𝑖𝑛. 𝐵𝑒𝑛 𝑑𝑒 𝑢𝑛𝑢𝑡𝑢𝑙𝑑𝑢ğ𝑢𝑚 𝑖ç𝑖𝑛.
Ö𝑙ü𝑚; 𝐴ℎ𝑠𝑒𝑛... 𝐵𝑒𝑛𝑖 ℎ𝑒𝑝 𝑏𝑜𝑧𝑔𝑢𝑛𝑎 𝑢ğ𝑟𝑎𝑡ı𝑦𝑜𝑟𝑠𝑢𝑛️
Geldik #oyunbaz serisinin ikinci kitabına. İlk kitabında ki yumurta sahnesinden sonra ikinci kitabında da böyle bir sahne çıkabilir korkusu yaşasam da yazarımız bu kitapta insaflı davranmıştı. İlk kitabına olduğu kadar bu kitabına da bayıldım.
İlk kitabımız da Ahsen altı erkekle beraber kendini bir evin içinde mahsur bulmuştu. Ölüm adı verilen bir kişinin ölümcül oyunları karşısında hayatta kalmaya çalışıyorlardı. #düzenbaz olayların kaldığı yerden devam etti.
Ahsen'in ölüm'ün ona verdiği görev üzerine 'yaşamak istiyorum' diyerek bencilliğine düşmesi aşırı sinir bozucu idi. Sen yaşayacaksın diye başkalarının hayatlarını, isteklerini nasıl göz ardı edebilirsin? Hayır, hem hayatım berbat diyorsun hem yaşamak istiyorum diyorsun sırf belki düzelir diye.
Bu ihtimale sığınarak kendine, başkalarına böyle bir yük yüklemesi aşırı yanlıştı bence.
Çağrı.. İlk kitapta hem en çok sinir olduğum hem de üzüldüğüm bir karakterdi. Bu kitapta da yavrumun günah keçisi seçilmesi devam etti. Kimse Çağrının yaşadıklarını, hislerini önemsemiyor herkes Gökhan Gökhan. Bir Ahsen, Çağrıyı önemsedi az da olsa. Umarım üçüncü kitapta biraz da olsa diğerlerinden de değer görür kuzum
Gökhan... Bu minik bebeğimin çektiği acılar yetmedi mi? Kitapta en üzüldüğüm karakterlerden biri de Gökhan'dır. Mutluluğu bulmasını çok istiyorum ama hic umudum da yok açıkçası.
Ölümün GökÇağ için verdiği görev benim bile kalbimi kırıp midemi bulandırdı. Belki birbirlerinden ölümüne nefret etmiyor olsalar daha az canları yanardı ama nefretleri acılarını daha çok
Öncelikle düzenbaz ilk kitap olan oyunbaza göre daha psikolojikti. Çünkü artık günler ilerledikçe Afranın psikolojisi daha da çok bozuldu. Kendini aynalarda görememe ve inthar düşüncesinin çok yoğunlaşması da bunun kanıtıydı.
Devamı spoi olacak o yüzden uyarıyorum!
.
.
.
.
.
Ölümün son verdiği görevde uygulamadan okuduğumda yapıyo gibi davranıyolardı diye hatırlıyorum ama sanırım yazar orasını değiştirmiş istemiyoruma getirmiş böyle de okeydi ama o sahneyi beklercesine okuduğumdan garip geldi ldldldld sonra kitabın en can alıcı noktasına Afranın intihar sahnesine geldik... Bu kitapta o sahne olmazsa diye çok korkmuştum çünkü beni en çok etkileyen sahnelerden biriydi o an ki psikolojiyle ölümü odasında görmektense ölmeyi tercih etmesi ve diğer tutsakların odada onu öyle görmesi hemde en son tam da egemeni öpmüşken böyle bir şey olması oooy oy çok zor ve heyecanlı bir sahneydi. "Her tutsak için" Sahnesini anlatmıyorum bile... Geriye en can alıcı ikinci sahne kaldı maalesef onu söyleyemem okudukça hep beraber göreceğiz ne yazık ki :') Yine bir solukta okudum harikaydı 3. Kitap hemen çıksın diye darlamıcam ama dört gözle beklediğimizi de unutma Işılcımmm şdlsls Harika bir kitaptı heyecanla devamını bekliyorum!!!!
Kitap karakterlerinin iç düşüncelerini okuyucuya inanılmaz geçirmesiyle bu karakterlerin gerçek hayatta var olma düşüncesini kolaylaştıran ve seriye daha da bağlanmanızı sağlayan "Oyunbaz" serisinin ikinci kitabı "Düzenbaz" an itibari ile bitti.
Bu kitap olaylardan daha çok psikolojiye yer vermişti
7 tutsağın ve Ölümün geçmişteki yaşadıkları ve şuan gelişen olaylar karşısında duygu ve düşünceleri öğreniyoruz
Tamamen orijinal bir konusu olduğu için çok keyifle okuduğum bir kitaptı sadece çok fazla şey yaşanmasına karşın bu kadar az olayın 400 sayfaya sığdırılmaya çalışılması biraz göze battı ama bu tempoyu asla düşürmüyor ve kitabın sonu , "3. Kitabın hemen okunması gerek" heyecanıyla bitiyor.
Not: Bu kitap psikolojinizi bozabilir.
Herkese selammm
Genel olarak serinin konusundan sonrasında da kendi düşüncelerimden bahsedeceğim. Kitabı aslında ben hiç bi zaman okumayı düşünmedim ama bi gün kitabın ne anlattığına bakayım derken çok merak ettim ve direk daldım seriye. Konusu ise
7 tane tutsak alınan gençlerin bir katil tarafından alı konulmasıyla başlıyor. Bu gençlerden 6sı erkek ve sadece 1 tanesi kız. Hepsi potansiyel katiller ve hepsinin ortak noktaları var. Karakterlerimizden
1-Kutay: Efendi, kibar bir öğrenci. Kendisi soğukkanlı ve Afra’ya en çok nazik davranan kişilerden. Pintte buyuk bi spoi yediğim için başka bişey demeyeceğim.
2-Egemen: Herkes gibi benimde fav karakterimmm kendisi en çok kavga eden üçlülerden. Afrayla en iyi anlaşan ikililerden biri. BUNDAN DA BUYUK Bİ SPOİ YEDİM ALLAH KAHRETMESİN.
3- Gökhan: Benim şıp diye tahmin ettiğim biriydi. Kendisi 17 yaşında evin en küçüğü ve afrayla en iyi anlaşan kişilerden biri.
4-Afra: Eve gelen tek kız. Bir tek kendisi katille bi telefon üzerinden iletişim kurabiliyor. Geçmişi gam olarak bilinmiyo ama o kendisi normal biri sanıyor
5- Çağrı: Of şu şahısı geçebilir miyiz ben nefret ediyorum zengin züppelerden biri.
6-Sarp: Kendisi oyun meraklısı ve hayatını sanaldan yürütüyor.
7-Mete: Evdeki en büyük kişi ve bu eve gelen ilk kişi. Bunun hakkında bi yorumum yook.
Genel düşüncelerime gelirsek ben beğendim. Çok akıcı ve hep neler olduğunu merak ediyorsunuz. Küçük bi uyarı eğer yaşınız küçükse lütfen almayın!!!! Hani gerçekten bazı sahneler çok iğrençti onları geçtim zaten. Bazı sahneler de çok hassastı. Yani katilin gerçekten kötü biri olduğunu bilerek okumanızı öneririm.
İyi okumalar dilerim :3
Düzenbaz kitap incelemesi:1000Kitap
Serinin ikinci ve devam kitabı…
İlk kitaba kıyasla daha psikolojik bir kitaptı kesinlikle. Afra’nın düşünceleri, hisleri bu kitapta daha çok yer alıyordu. Şimdi SPOİLER’LI bir şekilde kitabın konusundan ve kitap hakkındaki düşüncelerimden bahsedeceğim.
İlk kitapta en dikkatimi çeken karakter Egemendi. En sevmediğim karakter Çağrı’ydı. Bu kitapta düşüncelerim biraz değişti. En çok Mete ve Egemen’i sevdim karakter olarak, Çağrı’yla da empati kurabildim sevdiğim bir karakter değil ama ona karşı nötrüm.
Mete’nin Afra’ya abi olarak yaklaşması çok hoşuma gitti. Afra’nın biri tarafından şefkat görmesi gerekiyordu çünkü. Gökhan’la Afra’nın birbirlerine kardeş gibi yaklaşmaları, birbirlerine destek olmaları çok özeldi..
Egemen Ölüm’ün Afra’ya verdiği o görevi yerine getirmedi ve bence doğru olan buydu. Her ne kadar Afra ölmek istemeyerek görevi yerine getirmek istese de Egemen duygularıyla değil mantığıyla hareket etti.
Puanlamada 8 verdim. Çünkü kitap genelinde bana garip gelen bir şey oldu. Afra ilk kitapta ve bu kitabın başlarında çok sıradan, normal bir hayatım var; Ölüm’ün bana anlattıracağı hiçbir şeyden çekinmem vs. diyordu, ortaya Aslınur olayı çıktı. Bunu anlatmaktan etkilenmeyecek olabilir ama mesela aile içi şid*et ve üvey kardeşinin ona yaşattıkları? Bunlar çok da sıradan değil aslında. Zaten geçmişini okuduğumuz sayfalarda da bunu görüyoruz.
Kitabın sonunda Afra’nın Ölüm’ün yani Kıyı’nın yanında bir olay yaşaması kitabın zirvesi oldu. Kıyı bu olayı 2. defa annesi yüzünden de yaşayacak çünkü ve biz bunu biliyoruz. Beklemiyordum ve geçmişlerinin böyle ince bir yere bağlanması beni şaşırttı ama beklentimi de karşıladı.
SPOİLER BİTTİ.
Bu arada Kıyı’nın adını ve adının anlamını çok beğeniyorum :) [Deniz ve Kara’nın buluştuğu yer: Kıyı.]
Kısacası kitap ilk
Düzenbaz. Oyunbaz serisinin ikinci kitabı nefes kesici bir şekilde devam ediyor. İlk kitapta 6 erkekle bir evde tutsak kalan Ahsen kader ortaklarıyla birlikte kameranın arkasında onların her hareketini izleyip onlara psikolojik işkence eden Ölüm'e rağmen umutla hayatta kalmaya çalışıyorlardı . Bu kitapta da öyle ama Ölüm oyununun dozunu gitgide arttırıyor ve işler çığrından çıkıyor. İlk kitapta bazılarının neden bu evde olduğunu ve Ahsen'in ise kişisel hatta duygusal bir sebepten orada bulunduğunu öğrendik ikinci kitapta ise Ahsen'in hafıza kaybı yaşadığını ve bu yüzden Ölüm'ü yanı Kıyı'yı hatırlamadığını öğreniyoruz.
Kitap yine psikolojik açıdan çok iyi işlenmişti . Ahsen'in içsel çatışmaları ,her şeye rağmen umutla davranması, pes etmemesi yanı sıra Ahsen'in gözünden okuyor olsak da diğer karakterlerin psikolojik sınanmışlıkları ve olaylara karşı olan karakter değişimleri de çok güzel işlenmiş. Mete'nin cidden bir abi gibi yaklaşması , Gökhan'ın Ahsen'e bir dost olması , Sarp'ın Ahsen canı sıkkınken yemeklerini ona vermesi , Kutay'ın hep ortamı sakinleştirmesi , Egemen'in Ahsen'in geçmişini öğrenince yargılamaması ... Özellikle Çağrı'ya genelde bir kesim gıcık olmuştu ilk kitapta ancak kendi yaşadıklarını anlattıktan sonra ve Ölüm'ün Gökhan'a ve Çağrı'ya verdiği o iğrenç görev sonrasında yaşadığı sessizleşmeyi okumak içimi burktu. Ahsen'e bir görev veriliyor görev 6 erkekten birini seçip onunla bir gece geçirmesi isteniyor yani anladınız siz. Ahsen eleye eleye aralarından Egemen'in odasına gidiyor ama işler Ölüm'ün istediği gibi gitmiyor tabi ki . Çünkü Egemen duygularıyla değil mantığıyla karar veriyor ki doğru olan da buydu sanırım . Buna karşılık bambaşka bir teklifle geliyor Ölüm. Ölüm'le bir gece. Ahsen'in darmadağınık olan psikolojisinin üstüne bu teklif
Bu kitaba karşı ne hissetmem lazım pek emin değilim. İnceleme tamamen kişisel düşüncelerimden oluşacağından ilk başta yazım hakkında konuşmak istiyorum. Öncelikle kitabın dili oldukça akıcı, kendi içinde tekrara düşmemiş. Olayları hazmedebilirseniz bir günde rahatça okunabilir. Evren güzel bir temele oturtulmuş okurken bir ipucu sizi diğerine yönlendiriyor ve bu şekilde okumak kesinlikle keyif veriyor. Gerilim, gizem türünü severseniz öneririm ancak kitap birçok tetikleyici unsur içermekte.
Gel gelelim beni düşündüren kısma. Kitabımız 450 sayfa ve ilk 150 (?) sayfa dışında kalan yerlerde hep t*cavüz ve buna dair travmayı okuyoruz. Yazar bunu yazarken neyin doğru neyin yanlış olduğunu gayet bilerek aktarmış. Kesinlikle bir güzelleme yok. Ancak 300 sayfa bunu okumak bana doğru gelmiyor. Toplumumuzda her gün kaç tane kadın t*cavüze uğruyor, kaç tane kadın bu yüzden kendisini öldürüyor malumunuz. Bu yüzden ben bu konunun kitaplarda işlenmesinden çok rahatsız oluyorum. Çünkü bir şeyi ne kadar çok acı unsuru olarak kullanırsanız o şey o kadar normalleşir. Bir şeyi sürekli konuşursanız o şey eninde sonunda normalleşir. Bir kadının t*cavüze uğraması neredeyse her kitapta acı unsuru olarak sunuluyor ve bu kadar çok işlenmesi bir gün "Tüm kadınlar t*cavüze uğruyor, ben de uğradım ve o adamın ceza almayacağını biliyorum. Ne kadar kötü olursa olsun kadın olunca t*cavüz kaçınılmazmış." düşüncesine evrilecek.
Bu konuyu işlemek kesinlikle zor insanlar t*cavüzcüsüne aşık olan kadını yazarken ben düzenbazı direkt olarak eleştiremem. Dediğim gibi yazar ne yazdığının bilincinde ancak ben bazı şeylerin işleniyorsa bile 300 sayfa boyunca o travmayı -ne kadar iyi anlatsa da- anlatmasının doğru olmadığını düşünüyorum. Ki bu kitabı okuyan her kadının tetikleneceğinden de eminim. Bu en başta
Düzenbaz Yorum1K
Selam Oyunbaz kitabının devam kitabı olan Düzembaz'a yorum yapmaya geldim. Işıl'ın kalemi beni her açıdan etkiledi. Karakterleri kendimle bağlaştıra, kendimi onlar yerine koyabildim. İlk kitaptaki yumurta sahnesinden sonra "Daha fazla ne olabilir?" demiştim. Daha da fazlası oldu, kitabı elimden bırakamadım. Ölüm'üm piskopatlığı beni gerçekten etkiledi. Aşk değil di bu, takıntıyd. Okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
Yazar Hakkında
Işıl LimaeYazar · 0 kitap
Limaei mahlası ile on yılı aşkın süredir sosyal mecralarda hikayeler yazan yazan Işıl Limaei, 2002 yılında doğdu. On üç yaşında ilk öyküsü bir hikaye kitabında yer aldı. Erken yaşlarında kendi evrenlerini yaratıp romanlar yazmaya başladı. Zamanla Wattpad adlı sosyal medya uygulamasında büyük kitlelerce beğeniyle karşılandı. İlk kitabı olan korku - gerilim türündeki 7 Tutsak 1 Ölü serisinin ilk kitabı Oyunbaz, 2024 yılında okuyucularıyla buluştu. Kurgusal dünyaları 'gerçek huzur' olarak adlandıran yazar, Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesinde lisans eğitimine devam etmektedir.
instagram: instagram.com/isillimae
x: twitter.com/ilimaei
youtube: youtube.com/channel/UC6c3Bi...
