Su
@sessizizler
open.spotify.com/user/zw4wig3w6m...
Memlekette zelzele, dışarıda harp ve ben sana aşığım ...
7 okur puanı
Eylül 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
O durmadan kaçıyor, sen ardından gitmiyorsan ; o günün her saatinde saklanıyor,sen yollara düşüp deli divane aramıyorsan ; o sana acıların en büyüğünü tattırıyor, sen bundan en yüce hazzı duymuyorsan : boşuna aldatma kendini, onu sevmiyorsun demektir.
Elindeki içki kadehinde , dudağında ki sigarada, okuduğun kitapta , mırıldandığın şarkıda , söylediğin şiirde , gördüğün rüyada ve yaşaman için ciğerlerine doldurduğun havada o yoksa ; onun vazgeçilmezliğini anlamamışsan; onu sevmiyorsun demektir.
Renkler onunla değerlenmiyorsa, örneğin; onsuz kırmızı kırmızılığının , mavi maviliğinin farkında değilse, beyaz yalnız o giydiği zaman güzelliğini haykırmıyorsa, sabahları onu görünceye kadar güneş doğmuyorsa ve onsuz gökyüzü geceleri aya , yıldızlara hasret değilse; onu sevmiyorsun demektir.
O olmadığı zamanlar kalabalık içinde bile onsuz olmaktan gelen derin yalnızlığı duymuyorsan , onun karşısında bütün duyguların felcine uğramıyorsa , elini tuttuğun zaman için titremiyorsa , yüzüne baktığın zaman başın dönmüyorsa , onu sevmiyorsun demektir.
Sokakta gördüğün her yüzde ondan bir şeyler aramıyorsan, güzel bir manzara, hüzünlü bir musiki onu hatırlatmıyorsa, uykudan uyandığın zaman yaşamakta olduğundan önce onu hatırlamıyorsan , omuzlarına dökülmüş saçları, bir sis perdesinin arkasında her zaman gülen, ışık saçan gözleri aklına gelmiyorsa , durup durup avuçlarının sıcaklığını özlemiyorsan ; onu sevmiyorsun demektir.
O kendinden önce kim olmuşsa hepsini hiç tanımamışçasına ve bütün hatırlarını hiç yaşamamışcaşına sana unutturmamışsa; bütün kişileri ve eşyaları bir kenara itip yeryüzünde tek insan olarak sana gelmemişse , onu en azından yaşamak kadar arzu etmiyorsan ve yanındayken bile her yerini ayrı ayrı özlemiyorsan ; onu sevmiyorsun demektir.
Dünyada yaşayan öteki
Reklam
Düzenbaz. Oyunbaz serisinin ikinci kitabı nefes kesici bir şekilde devam ediyor. İlk kitapta 6 erkekle bir evde tutsak kalan Ahsen kader ortaklarıyla birlikte kameranın arkasında onların her hareketini izleyip onlara psikolojik işkence eden Ölüm'e rağmen umutla hayatta kalmaya çalışıyorlardı . Bu kitapta da öyle ama Ölüm oyununun dozunu gitgide arttırıyor ve işler çığrından çıkıyor. İlk kitapta bazılarının neden bu evde olduğunu ve Ahsen'in ise kişisel hatta duygusal bir sebepten orada bulunduğunu öğrendik ikinci kitapta ise Ahsen'in hafıza kaybı yaşadığını ve bu yüzden Ölüm'ü yanı Kıyı'yı hatırlamadığını öğreniyoruz.
Kitap yine psikolojik açıdan çok iyi işlenmişti . Ahsen'in içsel çatışmaları ,her şeye rağmen umutla davranması, pes etmemesi yanı sıra Ahsen'in gözünden okuyor olsak da diğer karakterlerin psikolojik sınanmışlıkları ve olaylara karşı olan karakter değişimleri de çok güzel işlenmiş. Mete'nin cidden bir abi gibi yaklaşması , Gökhan'ın Ahsen'e bir dost olması , Sarp'ın Ahsen canı sıkkınken yemeklerini ona vermesi , Kutay'ın hep ortamı sakinleştirmesi , Egemen'in Ahsen'in geçmişini öğrenince yargılamaması ... Özellikle Çağrı'ya genelde bir kesim gıcık olmuştu ilk kitapta ancak kendi yaşadıklarını anlattıktan sonra ve Ölüm'ün Gökhan'a ve Çağrı'ya verdiği o iğrenç görev sonrasında yaşadığı sessizleşmeyi okumak içimi burktu. Ahsen'e bir görev veriliyor görev 6 erkekten birini seçip onunla bir gece geçirmesi isteniyor yani anladınız siz. Ahsen eleye eleye aralarından Egemen'in odasına gidiyor ama işler Ölüm'ün istediği gibi gitmiyor tabi ki . Çünkü Egemen duygularıyla değil mantığıyla karar veriyor ki doğru olan da buydu sanırım . Buna karşılık bambaşka bir teklifle geliyor Ölüm. Ölüm'le bir gece. Ahsen'in darmadağınık olan psikolojisinin üstüne bu teklif
