Pal sokağı çocuklarıDüşünce
Pal Sokağı Çocukları... Bir çocuk kitabından çok daha fazlası.
Kitabımız Budapeşte'de, Pal Sokağı'nda geçiyor. Herkesin gözdesi olan Arsa'nın başka ellere düşmemesi için verilen mücadeleyi okuyoruz. Parkta kendilerine yeterince oynayacak alan bulamayan Kırmızı Gömlekliler, Pal Sokağı Çocukları'nı Arsa'dan kovmak ister. Bu süreçte de çocukların birbirlerine karşı olan davranışlarını, aralarındaki askeri sisteme nasıl dikkatli bir şekilde tabii olduklarını ve cesurluğun boy ve güçle alakası olmadığını görüyoruz.
Başrolümüz Nemescek Pal Sokağı Çocukları'nın en küçükleridir. Sarışın ufacık, tefecik bir çocuktur. Başlarda herkes tarafından itilip kakılan bu çocuk, Kırmızı Gömlekliler onlara savaş ilan ettikten sonra Arsa için canı pahasına elinden ne gelirse yapar. Arsa kalır ama Nemescek bu savaşta çok yorgun düşer. Hayata tutunamaz.
Açıkçası kitabı ilk okumaya başladığımda böyle bir son beklemiyordum, herhalde kitabın sonunda iki grup barışır ve Arsa'da hepsi beraber oynar diye düşünüyordum. Öyle olmadı. İhanet, fedakarlık, pişmanlık, cesaret, hüzün... Pek çok duygu barındırıyor bu kitap.
Beni kitapta etkileyen noktaları anlatmak istiyorum şimdi. Öncelikle çocuklar her ne kadar birbirleriyle düşman olsalar da herkes onurlu davranmak için üstün bir çaba gösteriyor. Dışarıdan bakan biri 'çocuklara bak askercilik oynuyor' diyebilir ama onların kendi içinde bu asla öyle 'oyun' denebilecek bir mesele değildir. Her iki grubun başkanı da son derece efendi ve etik kurallara uyan insanlar. O yüzden düşman taraf olmasına rağmen Feri Ats gerçekten örnek bir karakterdir, Boka da öyle. Diğeri ise ölmeden önce Arsa'yı görmek için çırpınan Nemescek'in bu isteğinin yerine getirilememesi ve o öldükten bir gün sonra Arsa'nın oyuna kapatılması ve inşaata başlanması. Bu kısım benim için çok manidardı. Her açıdan. Boka küçük arkadaşı Nemescek Arsa'nın ellerinden gittiğini görmeden öldüğü için buruk bir sevinç duyuyordu ve de artık çocukluk döneminin bittiğinin hüznünü yaşıyordu. Kırmızı Gömlekliler'de Park'tan kovulmuştu. Her iki grupda kendi alanlarından olmuşlardı kitabın sonunda.
Çocukların artık oynayacak alanlarının olması, 'kendi mekanları' ndan kovulması ve Nemescek'in amansız ölümü... hepsi onların acıklı bir şekilde yetişkinliğe attıkları ilk adımı temsil ediyor. Bazen canımız pahasına mücadele ettiğimiz şeyler hiç ummadığımız anda elimizden çekip alınabilir.
Güle Güle Nemescek... Sen gördüğüm en cesur çocuksun!
·
85 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.