!SPOİLER İÇERİR!
Sayfa 295’te geçen “Gözlerinin önünde o mavi gece ile bu siyah gece karşılaştı: mavi ve siyah...” cümlesi, Ahmet Cemil’in yani baş karakterimizin iç dünyasını anlatan en can alıcı sözlerden biridir. Genç yaşta mecburi bir vazife üstlenip ağır sorumluluklar altına girmiştir. Verdiği kararlar, bence mavi ve siyah renklerini çok güzel temsil etmektedir.
Konumuz, Ahmet Cemil’in genç yaşta babasını kaybettikten sonra evin sorumluluğunu alarak ailesine bakmasıyla başlıyor.
Hayalleri vardı; şair olmak gibi... Bu amacının peşinden koşarken, ailesini geçindirme sorumluluğu altında eziliyordu. Kimi zaman doğru, kimi zaman yanlış kararlar verdiğinde mavi ve siyah renklerin nasıl işlendiğini açıkça görebiliyoruz.
Kitabın başlangıcında Ahmet Cemil, hayallerine tutunan bir gençken, ruh hali denizi masmavi görmesine neden olurdu. Ancak kitabın sonunda, babasını, kız kardeşi İkbal’i, dostu Hüseyin Nazmi’yi, sevdiği kız Lamia’yı ve vazgeçmek zorunda kaldığı eğitim hayatı ile şairlik düşüncesini kaybetmiş olması, iç huzurunu da yitirmesine sebep olmuştur. Tüm bu kayıplardan uzaklaşmak için annesiyle birlikte bulunduğu yerden ayrılır. Eskiden mavi gördüğü denizi artık simsiyah görmesi, onu intihar düşüncelerine sürükler. Bu durum kitapta oldukça derin bir şekilde işlenmiştir.
En sevdiğim nokta ise şuydu: Bu kadar kasvetli bir hayatın içinde ve intiharı içten içe kabullenmiş bir insan, annesinin sesiyle — sayfa 296’da geçen — “Cemil, niçin karanlıkta yalnız oturuyorsun?” sözüyle silkelenir. “Geliyordum anne...” deyip bu karardan vazgeçmesi ve hayatına tekrar geri dönmesi, kitabın finalinde beni en çok mutlu eden anlardan biriydi.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.