Bir kitabı bitirip kapağını kapattığımda, “Ben ne okudum böyle?” diye düşündüğüm anlar çok azdır. Ve o kitaplar, etkisinden kolay kolay çıkamadığım, zihnimi ve kalbimi uzun süre meşgul eden özel kitaplardır.
“Baharın İlk Şarkısı” da işte o nadir kitaplardan biri oldu benim için.
Daha kapağını açar açmaz cümlelerin altını çizmeye başladım. Altını çizdiğim, üzerine düşündüğüm o kadar çok satır var ki… Sayfalar ilerledikçe kitabın içinden geçtim sanki; satırların arasında kayboldum.
Kapağını kapattığımda içimde bir miktar hüzün, biraz burukluk ama en çok da umut vardı. Gözümden süzülen yaşların mutluluktan mı, hüzünden mi aktığını ayırt edemedim. Şimdi o sessiz düşünme evresindeyim…
Sevgili Bahar Eriş, kalemine ve yüreğine sağlık.
Lütfen hep yaz… Çünkü sen yazdıkça, biz hem düşünüyor hem de iyileşiyoruz.