Henüz karşılaşmadım kendisinden çocuk sahibi olmak isteyeceğim kadınla, sevdiğim kadın değilse eğer o: çünkü seni seviyorum, ey bengilik!
Çünkü seni seviyorum, ey bengilik!
·
197 Gösterim
2 Yorum
Nietzsche’nin yazılarında hep bir güç istenci ve kendini aşma vurgusu vardır. Acıya rağmen güçlü kalabilen, acıdan bile bir anlam yaratabilen, kendi değerlerini kendisi belirleyen bir insan olmasını öğütler insana Nietzsche. Ancak kendisi hayatında ne kadar uygulayabilmiştir öğretilerini? Nietzsche ve olmak istediği Nietzsche arasında ne büyük uçurum vardır aslında! Hastalıklı, yalnız ve ruhsal çöküntü içinde hayata gözlerini yummamış mıdır? Gerçekten ister miydi o hastalıklı zamanlarını ve delilik anlarını tüm o acılara rağmen tekrar ve tekrar deneyimlemeyi? Belki de Nietzsche’nin “Amor Fati” (Kader Sevgisi) fikri, tam da bu acıların tekrarıyla baş edebilme cesareti üzerine kurulu değil midir? Kendisinin bunu başardığını söylemek zor, ama belki de bu fikirleri üretmesinin nedeni, kendi acılarına anlam kazandırmaya çalışması olabilir mi?
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.