Bir amaca sahip olan ruh1000k
İnsan sağlam ve sarsılmaz bir iradeye nasıl sahip olur? Okuduğu kitaplarla mı dinlediği müziklerle mi yoksa zihnini lüzumsuz düşüncelerden arındırabildiği ölçüde mi? Peki ya olgunluk? Yalnızca yaş ile mi gelir olgunluk? İnsan yaş aldığı kadar mı olgundur yoksa olgunluk yaştan tamamen bağımsız mı? Duygularımızdan, arzularımızdan, hayal gücümüzden tamamen arınabilir miyiz? Yoksa her şekilde onların esiri mi oluruz? Marcus Aurelius’un bu kitabında bu gibi bir sürü sorunun cevabını bulabiliyorsunuz. Sanki kendi döneminin insanları gibi 21. Yüzyıl insanları da bu kitaptan aynen faydalanabilir. Çünkü söyledikleri, verdiği tavsiyeler, bahsettiği olumsuzluklar tüm insanlığın ortak meselesi. İnsanlara ve insan ilişkilerine dair genel anlamda doğru ve mantıklı tavsiyeler veriyor fakat kendisiyle bazı çeliştiği noktalar da var. Genel anlamda tanrıyı da ön planda tutuyor Aurelius. Ruhun bir amacı olan şeylere yönelmesi gerektiğini söylüyor. Rol yapan ve sahte şeyler söyleyen ruhun kendine saygısızlık yaptığını da belirtiyor. Kamu yararına değilse, hayatını başkaları hakkında düşüncelerle yıpratma da diyor. Özetle başkasının ne düşündüğüne ne yaptığına ve neyi ne amaçla söylediğine çok odaklanırsan kendini unutursun diyor. Burada iyi diyor hoş diyor fakat kendisiyle şu tarz çeliştiği noktalar var: Bir alıntısında sayfa 78’de “Yaşayanların hiçbiri, kendi doğanın ilkelerine uygun yaşamanı engelleyemez.” derken sayfa 102’de “İnsanlar birbirleri için yaratılmıştır. Ya eğit onları ya da onlara katlan.” diyor. Hem uyuşmadığım insanlarla her şekilde (ya onları eğiterek ya da onlara katlanarak) bir temasım olmasını söylerken hem de bir yandan insanların hiçbiri kendi ilkelerine uygun yaşamanı engelleyemez diyor. Çelişiyor neticede kendisiyle. Başka bir husus ise her şeyin kendine özgü bir güzelliğinin olduğunu söylemesi. Açıkçası buna katılmıyorum. Bu tarz genellemeler konusunda bazı abartılı ifadeler kullanıyor. Tamamiyle iğrenç olan şeylerin kendine has bir güzelliği yoktur. “Ruhumu ne için kullanıyorum?” sorusunu soruyor bir kısımda Aurelius. Bu tarz insanı düşünmeye teşvik eden yanını seviyorum. Zaten kitabı okurken çoğu yerde sizi durdurup düşündürüyor. Kitaptan çok fazla alıntı yaptım. Altını çizdiğim ve notlar aldığım epey bir kısım oldu. O yüzden okuyayım da geçeyim tarzında basit cümlelerin yazılı olduğu bir kitap değil. Çoğumuzun zaman zaman sorguladığı konulara değinen ya da hiç düşünmediğimiz soruların sorulduğu bir kitap bu. İnsanın zaman zaman altını çizdiği yerlere geri dönmesini gerektiren rehber bir kitap “Kendime Düşünceler”. Özetle amacınız olsun diyor Aurelius. Kızıyor biz sevgili okurlara. “Artık daha fazla amaçsız dolaşma.” diyor.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.