Görülmeyen Çocuklar
İnsanlığımı Yitirirken 
Osamu Dazai Erken dönem yaşantılarından itibaren kendinin farkında olan fakat kendini hiçbir zaman açığa çıkarmamış bir insanın hikayesi. Hiç görülmediği için varoluşsal sancılar çeken ve belki de bu sancılardan kaçmak adına hiç var olmamayı seçmiş, kendine yeni bir 'soytarı' personası yaratarak yaşamını sürdürmüş bir insanın hikayesi.
Neden bu denli ürkek bir oğlan olarak büyümüş ve neden insanları hiçbir zaman anlayamayacağı düşüncesi onu korkutuyor? Kendini hiçbir zaman açığa çıkarmamayı neden seçmiş? Bu sorunun cevabını net bir şekilde veremiyoruz. Her ne kadar kesin bir yanıt veremesek de babası ile olan çocukluk geçmişinden doneler ve kitabın son dizeleri bize baba-oğul ilişkisini sorgulatıyor.
Hediye olarak her çocuğuna ne istediğini sorarken bile kendi almak istediği hediyelerin dilenmesini isteyen bir babanın oğlu olduğu için mi?
Yaşamın ilk yıllarından itibaren ıstırap kelimesinin yaşamı ile kesiştiği noktada hep babası var olduğu için mi?
İntiharı yaşantılarıyla, düşünce ve duygularıyla ilmek ilmek işleyen bir eserdi. Ailesi onu görse ve duysaydı, belki de bu denli yalnız, bu denli anlaşılmamış hissetmezdi. Belki de başkalarının gözünde sadece “tuhaf” ya da “uyumsuz” olarak görülen o karmaşık iç dünya, bir kez olsun gerçek bir şefkatle karşılaşsaydı, bu hikâye başka türlü yazılabilirdi. Kitap boyunca bir 'soytarı' maskesiyle hayatta kalmaya çalışan bu karakterin aslında en çok “insan” kalmak için mücadele etmesi...
Bu kitap yalnızca bir bireyin çöküşü değil, aynı zamanda onu izleyen, susan ve görmeyen bir dünyanın da yüzleşmesi gereken bir aynaya dönüşüyor. Görülmemiş ve duyulmamış çocuklara selam olsun!İnsanlığımı Yitirirken - Osamu Dazai
İnsanlığımı Yitirirken Osamu Dazai Erken dönem yaşantılarından itibaren kendinin farkında olan fakat kendini hiçbir zaman açığa çıkarmamış bir insanın hikayesi. Hiç görülmediği için varoluşsal sancılar çeken ve belki de bu sancılardan kaçmak adına hiç var olmamayı seçmiş, kendine yeni bir 'soytarı' personası yaratarak yaşamını sürdürmüş bir insanın hikayesi.
Neden bu denli ürkek bir oğlan olarak büyümüş ve neden insanları hiçbir zaman anlayamayacağı düşüncesi onu korkutuyor? Kendini hiçbir zaman açığa çıkarmamayı neden seçmiş? Bu sorunun cevabını net bir şekilde veremiyoruz. Her ne kadar kesin bir yanıt veremesek de babası ile olan çocukluk geçmişinden doneler ve kitabın son dizeleri bize baba-oğul ilişkisini sorgulatıyor.
Hediye olarak her çocuğuna ne istediğini sorarken bile kendi almak istediği hediyelerin dilenmesini isteyen bir babanın oğlu olduğu için mi?
Yaşamın ilk yıllarından itibaren ıstırap kelimesinin yaşamı ile kesiştiği noktada hep babası var olduğu için mi?
İntiharı yaşantılarıyla, düşünce ve duygularıyla ilmek ilmek işleyen bir eserdi. Ailesi onu görse ve duysaydı, belki de bu denli yalnız, bu denli anlaşılmamış hissetmezdi. Belki de başkalarının gözünde sadece “tuhaf” ya da “uyumsuz” olarak görülen o karmaşık iç dünya, bir kez olsun gerçek bir şefkatle karşılaşsaydı, bu hikâye başka türlü yazılabilirdi. Kitap boyunca bir 'soytarı' maskesiyle hayatta kalmaya çalışan bu karakterin aslında en çok “insan” kalmak için mücadele etmesi...
Bu kitap yalnızca bir bireyin çöküşü değil, aynı zamanda onu izleyen, susan ve görmeyen bir dünyanın da yüzleşmesi gereken bir aynaya dönüşüyor. Görülmemiş ve duyulmamış çocuklara selam olsun!·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.