John Boyne’un “Çizgili Pijamalı Çocuk” romanı, savaşın karanlık yüzünü bir çocuğun masum bakış açısından anlatarak kalbime dokundu. Romanı okurken Bruno’nun saf merakı, anlayamadığı ama içinde bir şeylerin ters gittiğini hissettiği o dünyanın ağırlığı beni çok etkiledi. Onun gözünden yaşananları izlemek, aslında biz yetişkinlerin unuttuğu şeyleri hatırlatıyor: Sınırların, ideolojilerin, nefretin ötesinde insan olmanın ne demek olduğunu.
Bruno ve Shmuel’ün arkadaşlığı; tel örgülerin, önyargıların, hatta ölümün bile ötesine geçen bir bağ kuruyor. Kitap boyunca içimde büyüyen bir sıkıntı, bir umutsuzluk hissi vardı ama bu, yazarın ne kadar güçlü bir anlatı kurduğunu da gösteriyor. Özellikle finalde yaşananlar, uzun süre aklımdan çıkmadı. Savaşın sadece cephede değil, çocukların düşlerinde, oyunlarında ve hayallerinde de ne kadar yıkıcı olabileceğini görmek sarsıcıydı.
Bu kitap, tarihsel gerçeklikleri anlatırken ajitasyona kaçmadan, büyük bir incelikle vicdanımıza dokunmayı başarıyor. Okuduktan sonra bir süre sessiz kaldım. Çünkü bazı kitaplar konuşmak değil, düşünmek ister. “Çizgili Pijamalı Çocuk” da tam olarak öyleydi.
·
2.111 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.