Bir Öğretmenin Gözünden Çalıkuşu
Hayatın telaşı içinde savrulurken yine bir kitaba tutundum. Ne zaman elimde olsa bir çırpıda okuyup gittiğim, diline, duygusuna kapıldığım bir roman oldu Çalıkuşu. Ne ağır geldi, ne de yordu; sanki biri karşımda yumuşacık bir ses tonuyla, beni kırmamaya çalışarak kendi hikâyesini anlatıyormuş gibiydi.
Feride’yi bir öğretmen olarak ayrı bir gözle okudum. O güçlü duruşu, yalnızlığına rağmen pes etmeyişi, kendi ayakları üzerinde durma çabası… İçimde bir yerlere dokundu. Öğretmenliğe yüklediği anlam, karşılaştığı zorluklara rağmen dimdik yürüyüşü çok tanıdık geldi bana.
En çok da Munise ile kurduğu o bağ etkiledi beni. Anne değilim ama o bölümleri okurken içimde taşıdığım “anne yüreği” öyle bir harekete geçti ki… Feride’nin yaşadığı o duygular, o acı… gözyaşlarımı tutamadım. Belki de bazı duygular için illa “yaşamak” değil, “hissetmek” yetiyor.
Romanın diliyse bambaşkaydı. Abartısız, sade, ama çok derin. Ne zaman okusam, içime huzur gibi aktı.
Çalıkuşu, sadece bir kadının değil, aslında hepimizin zaman zaman yaşadığı kırılmaların, kabuk tutmaların, ama yine de yola devam edişlerin romanı gibi geldi bana. Hissederek okudum, içime işledi. İyi ki okudum.
·
71 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.