Matt Haig ile son zamanlarda çok fazla popüler olan Gece Yarısı Kütüphanesi kitabı ile tanışmıştım. Yalın dili, hikayenin basitliği ama bir o kadar da hayatın içinden oluşu çok hoşuma gitmişti. Bu kitabı da yazarı çok seven bir arkadaşımın tavsiyesiyle okudum. Yine aynı sade dil burada da var ancak bazı sayfalarda bu sadelik beni rahatsız etti. Bazı sayfaların tam ortasında x'de sürekli karşılaşabileceğimiz klişe bir iki cümleye yer verilmesi ve geri kalan KOCAMAN bir sayfanın boş olması hoşuma gitmedi.
Bunların dışında kitaptan bahsedecek olursam daha önce derin bir depresyon yaşayan yazarın kendi hayatından çıkardığı dersler, yaşama tutunmak için yardımcı olan sözler, hoşuna giden şarkı, kitap ve film önerilerinden oluşuyor. Bazı fikirlerine katılsam da bazılarının anlamına yaşamadan anlaşılamayacağı kanaatindeyim. Hatta bunu yaşayarak öğrendim bile diyebilirim. Arkadaşımdan ödünç aldığım bu kitap kısa ve oldukça boş sayfası olduğu için hızlıca bitirmeyi planlıyordum ancak işlerim dolayısıyla okumam uzun sürünce arkadaşıma "ya aslında daha önce bitirirdim de..." şeklinde bir mesaj atmayı düşünürken fark ettim yaptığım yanlışı. Kitapta da geçtiği gibi:
"Sürekli bir şeyler yapmak zorunda değiliz. Ya da bir şeyleri başarmak. Boş zamanlarımızı verimli kullanmak zorunda değiliz. Bazen de yalnızca kendimizi salıp bir şeyler hissedebilir, zamanı cips yiyip hayatta kalarak geçirebiliriz ve bu kadarı yeterlidir." Hayatın kısalığından yakınıp bir sürü şey okumaya çalışırken güzel kitapların tadına varmadan bitirmek o kitabı okumamış yapabilir bizi. Bu kitap aslında hadi okuyayım da bitsin değil de arada sırada, iyi hissetmediğinizde, kötü bir olayın üstüne, hayattan yorulduğunuzda açıp okuyacağınız bir kaç sayfadan ibaret. Tıpkı bu sabah yaptığım gibi sabah erken saatte kalkıp kuş sesleri eşliğinde temiz kafayla okuyup, üstüne düşünmek en güzeli.
Güzel kitaplarda karşılaşmak dileğiyle...
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.