Andre, yaşadığı yerden uzaklaşıp gittiği yabancı bir şehirde, henüz tanıştığı Orchid ile birlikte yeni bir maceraya adım atar.
Birlikte geçirdikleri o iki gün, Andre için adeta yeni bir aşkın kapılarını aralar.
Ancak Andre’nin ülkesine dönme vakti gelir ve bu ayrılık, ikisi için de oldukça zordur.
Andre, önceki ilişkisinin küllerinden doğar gibi olur ve Orchid ile yaşadıkları onu adeta bulutların ötesine taşır.
İlişkileri telefonda devam eder. Andre yaşadığı mutluluğu babası ve arkadaşlarıyla paylaşır.
Arkadaşları ne kadar uyarırsa uyarsın, Andre aşkın verdiği körlük içindedir.
En çok da bu yolda babası onun yanında olur, destek olur, mutluluğunu paylaşır.
Her fırsatta bir araya gelirler, aileler tanışır, birlikte tatiller ve geziler planlanır.
Ama zamanla Orchid ve Andre'nin arkadaşlarıyla yaptığı sohbetlerde bazı detayların anlatılmadığını, bazı şeylerin yerine oturmadığını fark eder.
Orchid kendini ona hiçbir zaman tam olarak anlatmaz.
Sürekli, “Seni bekledim… Kendimi sana sakladım… Ben safım, temizim…” der durur.
Andre'nin fark ettikleriyle birlikte, bir peri masalı yavaşça çözülmeye başlar.
Ve bir noktada ailesinin yanına dönme kararı alır.
Orchid, ilk bakışta Andre'nin hayatına ışık ve sıcaklık getiren biri gibi görünse de, zamanla gerçek yüzünü belli eder.
İltifatlar yerini eleştirilere bırakır.
Sözler çarpıtılır, jestler manipülasyona dönüşür.
Andre, kendisini sürekli suçlu hisseder.
Huzuru korumak için, yapmadığı şeyler için bile özür dilemeye başlar.
Her ayrılma girişiminde Orchid bir yol bulur; onu geri çeker ve her defasında “Bu sefer farklı olacak” der…
Kitap ismi ilk başta dikkatimi çekmişti.
Gerçekten de bir duman ve ayna oyunu gibiydi: neyin gerçek, neyin yanılsama olduğunu anlamakta zorlandım.
Narsisizm üzerine yazılmış derin tahliller ve psikolojik çözümlemeler kitabın omurgasını oluşturuyor.
Ben hep narsistliği erkeklerde arardım. Kadınların da bu kadar manipülatif ve yıkıcı olabileceğini hiç düşünmemiştim.
Özellikle bir uzman doktorun gözetimin de yazılması, kitabın değerini artırmış.
Bazı bölümlerde durup durup düşündüm; çünkü neredeyse her olayın arkasından bir psikolojik analiz geliyor.
Aşırı sürükleyici değildi belki ama merak duygumu hep canlı tuttu.
Hissedilenler çok güçlüydü. Andre’nin iç dünyasında dolaşırken, kendimi de onunla birlikte sorguladım.
Orchid’e ise… hâlâ tam olarak ne hissettiğimi bilmiyorum.
Elmar Akif, sade ama etkili bir dille bizi karakterlerin zihinsel gelgitlerine çekiyor.
Her sahnede artan gerilimle, bir ilişkinin nasıl bir “ayna ve duman gösterisine” dönüşebileceğini; gerçeğin nasıl bulanabileceğini gösteriyor.
Bu çift yönlü anlatım; hikâyeye hem derinlik hem de tarafsızlık kazandırmış.
Okuyucu, hem mağdurun hem de manipülatörün zihnine girebiliyor.
Ne kadar güzel yazılmış… bir o kadar da yorucu bir hikâyeydi.
Kapanış cümlem şu olsun:
Bu kitap, bazı şeyleri unutmak için değil; yüzleşmek için yazılmış.
·
211 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.