Fleur Jaeggy'den okuduğum ikinci kitap oldu Proleterka. İlki Disiplinli Güzel Günler'di. Orada olduğu gibi bu kitapta da bitmeyen bir mesafe var. Duygular anlamında bir mesafe bir soğukluk. Duygular dile getirilirken hiçbir abartma olmadan çok sıradan bir şekilde aktarılıyor. On beş yaşında bir çocuk ve yetmiş yaşlarındaki babasının bir gemi seyahati anlatılıyor. Babasıyla arasındaki mesafeyi aşamayan bir genç kız ve ona belki de hiç baba olamamış bir baba. Roman hiç yükselmiyor aynı seviyede gidiyor. Gerçekçi bir soğuklukta ustaca bir anlatım. Keyifli okumalar...
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.