Oğuz Atay’ın Tutunamayanları, Türk edebiyatında bir kırılma noktasıdır. Modern bireyin toplumla, kendisiyle ve zamanla yaşadığı çatışmayı derin bir iç hesaplaşma diliyle anlatır. Selim Işık karakteri üzerinden verilen bu anlatım, aslında "tutunamama"nın sadece dış dünyaya değil, kişinin iç dünyasına da ait olduğunu gösterir.
Benzer bir yalnızlık duygusu Yusuf Atılgan’ın Aylak Adamında da karşımıza çıkar. Orada da C., anlam arayışında olan, hayatı sorgulayan ama hiçbir yere ait hissedemeyen bir karakterdir. Ancak Aylak Adam’da bu yalnızlık daha sade, daha gündelik yaşanırken, Tutunamayanlar'da neredeyse varoluşsal bir çığlığa dönüşür. Oğuz Atay’ın dili daha oyunlu, daha katmanlıdır; bilinç akışı ve iç monologlarla örülmüş bir yapı sunar.
Her iki eser de modern bireyin yalnızlığını ve aidiyetsizliğini işler. Fakat Tutunamayanlar, bu duyguyu daha derinlemesine, daha ironik ve yer yer trajikomik bir biçimde anlatır. Okuru yoran ama düşündüren bir metindir. Tam da bu yüzden, her sayfası bir yüzleşmedir.
·
94 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.