Çok katmanlı, akıcı, merak uyandıran, hem karakterlerin ruh analizini hem de dönemin özelliklerini zekice harmanlanmış bir eser.
Yazarın da dediği gibi "bugüne kadar yazdıklarim, bu kitap için hazırlık niteliğindeydi"
Birçok başkahraman var, okurken her birinin içine giriyorsun. Caty hariç, bir insan bu kadar nasıl kötü olabilir, güzel bir ailede doğup da bu kadar, kin, kötülük,nefret nasıl barındırabilir içinde anlayamadım.
Samuel, Lee, Adam,Tom karakterlerini çok sevdim. Samuel ve Lee gibi bilge insanların ben büyürken etrafımda olmasinı dilerdim. Samuel'in bilgeliği, hoşgorüsü, zekası... Bu arada Samuel yazarın büyükbabasıymış.
Lee, ne Çinli olabildi ne Amerikalı. göçmenlerin en büyük sorunlarından biri de bu sanırım. Lee köklerine bağlı kalmak istedi bir süre ama hicbir zaman körü körüne bağlanmadı. Yabancıların yaninda bozuk bir dille konuşup, güvendiği insanların yanında kendi gibi davrandı, yani kendinden ne bekleniyorsa onu yaptı, bunun bilincinde olarak. Kendine ait zamanlarda kendi ruhunu besledi. Kendi kendini eğiten, meraklı bilge bir karakter.
Adam'a karşı en başından beri merhamet duygusu uyandırıyor ve sevdiği kadına hiçbir zaman nefret beslememesi, ne kadar iyi bir baba olduğu tartışılsa da iyi olmaya çalışması, hatalarını görmesi, kendisine karşı dürüst olması taktir edilesiydi.
Liza karakteri, Samuel'in karısı, dinini sorgulamadan kabul etmesi, onu dünyalık işleri çabuk kabullenmesini sağlıyordu, onu kaya gibi güçlü kılıyordu. Liza daima güçlü, yapacak iş bulan tembelliğe, eglenceye tahammülü olmayan bir kadın.
Tek tek tüm karakterlere girmeyeceğim. Biraz da konulara değineceğim. Her temayı zıtlıklarıyla işlemiş yazar. Zenginlik-yoksulluk, çalışkanlık-tembellik, yalancılık-dürüstlük, hırsızlık-hakkaniyet, kilise-genelev, cesur olmak-korkak olmak hepsinin madalyonun iki yüzü olduğunu vurgulamış.
En güzel mesajı da "timşel" "yapabilirsin" bunu çok anlamlı buldum, bu kelimeden ben de güç aldım.
Aile kavramı, aileden gelen gelenekler, aileden kalıtımla bize yüklenenlere değinilmiş.
Ailelerimizi seçemeyebiliriz, ama her seferinde kurban rolü oynayan, olmak isteyip olamadıklarını hep ailelerine yükleyen insanlar çok aramızda. Ama seçim bize ait, olmak ya da olmamak... Birey olmak da, alınan kararların sorumluluğunu almak, bazen aldıgımıź kararların suç doğurabileceğini, ama her haliyle insan olduğumuzu, bunun bizim doğamızda olduğunu, Adem ile Havva, Habil ile Kabil metaforuyla bize aktarmak istemiş.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.