Yazarak dile getirmek iz bırakır.
Marcus Aurelius’un Kendime Düşünceler adlı eseri, sadece bir felsefe metni değil; aynı zamanda bir insanın kendisiyle yaptığı içten, dürüst ve kimi zaman acı veren bir yolculuğun günlüğü. İmparator olması bir yana, Marcus’un en çok etkileyen yönü, gücünün arkasına saklanmak yerine, insan kalabilmiş olması. Bu kitap, onun kendiyle hesaplaştığı, kendine sorular sorduğu ve içtenlikle cevaplar verdiği bir tür iç konuşmalar silsilesi.
Kitap boyunca altını çizmekle kalmadığım; üzerine düşündüğüm, sindirmeye çalıştığım ve hayatıma uygulamayı denediğim pek çok düşünceyle karşılaştım. Marcus’un kaleme aldığı her düşünce, sadece onun için değil, bizler için de birer pusula. Çünkü o, kendine yazarken aslında evrensel insan deneyimine de sesleniyor. Kimi zaman öfkesini dizginlemeye çalışıyor, kimi zaman ölüm karşısındaki duruşunu sağlamlaştırıyor, kimi zaman da başkalarının yargılarına karşı nasıl bağışıklık kazanabileceğini anlatıyor.
Beni en çok etkileyen yönlerden biri, yazdıklarının hiçbir zaman "başkalarına öğüt" havasında olmaması. Onun düşünceleri, ne bir kürsüden ne de bir tahtın ardından sesleniyor. Daha çok karanlıkta kaleme alınmış, yalnızlık anlarında yazılmış cümleler gibi... Bu yüzden samimi ve etkileyici.
Özellikle şu cümlesi bana çok şey düşündürdü:
“İnsanın değerini belirleyen şey, ne söylediği değil, ne yaptığıdır.”
Bu düşünceyi hayatıma uygulamak, her gün daha tutarlı bir insan olmaya çalışmak anlamına geliyor benim için. Söz ile eylem arasındaki uçurumu kapatmak, kendi iç dünyamda bütünlük oluşturmak... Marcus Aurelius bu konuda bana sessiz ama kararlı bir yol arkadaşı oldu diyebilirim.
Stoacı düşünce zaman zaman sert gelebilir; duygulara karşı mesafeli duruşu ilk başta yabancılaştırabilir. Ama bu kitapta onun duygusuz değil, sadece sağduyulu olduğunu gördüm. İçinde bulunduğu dünyayı anlamaya, kendini eğitmeye çalışan bir insanın çabasıydı bu – ki bu çaba bana da ilham verdi.
Kendime Düşünceler, sadece okunacak değil, sindirilecek, dönüp dönüp yeniden bakılacak bir kitap. Çünkü her dönemde, insanın içinden geçenlere başka bir ışık tutabiliyor. Bu kitabı bitirdikten sonra anladım ki, Marcus Aurelius yalnızca kendi yolunu yazmakla kalmamış; aynı zamanda bize de kendi yolumuzu yazmak için bir davetiye bırakmış.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.