Bitik Adam mı?
Spoiler İçerir
"Gog" kitabını okuyarak tanıştığım Giovanni Papini, bu kitabında kendisini ve bütün yaşantısını tüm çıplaklığıyla ele alıyor. Bana kalırsa bu kitap da tıpkı Gog gibi herkesin okuyup beğenebileceği bir kitap değil. Papini, en başından beri güç istenci had safhada olan birisi olduğunu kabullenir. Gog kitabında sınırsız ekonomik güce ulaşmış ana karakterimiz, Papini'nin kendini hayal ettiği bir konuma ulaşmış bir karakter gibi karşımıza çıkar, fakat Papini'nin izlediği yol Gog'dan daha farklıdır. Kendisi daha henüz ergenliğinin ilk yıllarındayken dünyanın en büyük ansiklopedisini yazma girişiminde bulunur. İleride gözlerini kör edici raddeye getirecek kadar kitapların başında durur, siyah mürekkebin şeffaf kağıtlara akıttığı damlalarla oluşan kelimeleri, cümleleri sabahtan akşama kadar okur durur; bunla da yetinmeyip üstüne kendisi de saatlerce yazar. Gençlik ateşinin de verdiği heyecanla birkaç arkadaş toplanıp beraber bir dergi çıkarırlar, ve bu dergi onun adının duyulmasına yol açar. İstediği kadar büyük bir başarıyı yakalayamamış olsa da bu onun başkaları tarafından tanınıp saygı duyulduğu ilk zamanlarıdır. Bundan önce insanların kendisini dışladığı, görmezden geldiği Papini bu zamanlarında başkalarından saygı görmeye başlar. Fakat bu onu yine de memnun etmez, hatta insanlara olan tiksintisini daha da körüklemekten başka bir işe yaramaz. O, hayatı boyunca her zaman gözü en yükseklerde olan biri olmuştur. Burada belki de çoğu insan onun bu bakış açısını absürtçe bulabilir, ancak okurken onun neler hissettiğini çok iyi anlayabilecek az da olsa birkaç insan mutlaka çıkacaktır. Bu dünyanın ve hatta evrenin sınırları ona dar gelmiştir; o, bu sınırları en baştan kendisi yazma hedefinde olmuştur tüm hayatı boyunca. Dante ve Goethe hariç bütün sanatçıları soytarı olmakla suçlamıştır, onların eserlerini en büyük olma arzusuyla bağdaştıramamış, sadece ayaktakımını eğlendirecek veyahut duygulandıracak yavan işler olarak görmüştür. Kitabın 150.-200. sayfaları arasında Papini tıpkı yeni bir İsa olmak istiyormuşçasına yeni bir "yükseliş" evresinde olduğunu yazar. Bu sefer bu en büyük adam olma isteğini dinsel açıdan gerçekleştirmeye çalıştığını görürüz ilerleyen sayfalarda. İnsanlara olan nefreti yerini insanları yüceltme arzusu ve hepsini en yüce peygamberlermişçesine sevme duygularıyla dolup taşar. Muhtemelen burada en yükseğe erişebilmek için diğer peygamberlerin de yaptığı gibi insanları sevmenin ve onları yüceltmenin, bu sayede de kendisinin en yüce olana ulaşabileceğini düşünmüştür. Fakat sonradan bu isteği e diğer uğraşları gibi suya düşmüştür. Bu büyük, en büyük insan olma yolunda çabaları her zaman bir hezimetle sonuçlanmıştır; ve artık 20'li yaşlarını bitirmiş, orta yaş bir birey olmuştur. Buradan sonrasında da dişlerini gösterip mücadeleye devam edeceğini söylemiş ve yeni nesli hem teşvik etmiş, hem de onlara bir meydan okuma yaparak kitabını bitirmiştir.
Bu kitabı okuduktan sonra Gog'un kafamda çok daha iyi oturduğunu söyleyebilirim, henüz herhangi birini okumamış olsaydım kesinlikle bu kitapla başlamayı tercih ederdim; çünkü bu kitapta yazarımızın iç dünyasını, derin yalnızlığını, insanlardan kendisini soyutlamasını ve bunu ne sebeplerden ötürü yaptığını, kudrete olan gereksinimini, en büyük olma ihtiyacını açık bir şekilde görebiliyoruz. Bu sayede de yazarın diğer kitaplarını nasıl bir psikolojiyle yazdığını da çok daha açık bir şekilde kavrayabiliyoruz. Bu kitabı bir defa okumak yetmez, kesinlikle sonradan tekrar okuyacağım ve tekrardan değerlendireceğim. Hedeflediği yolla kendine göre başarılı olamasa da onun yazdıklarını ben de dahil olmak üzere birçok kişiyi derinden etkiledi etkilemeye de devam edecek. Bu yüzden kendisine bir teşekkür ve saygı göstergesi olarak kitaplarını birkaç defa okuyup içimde hissettiğim vefa borcunu ona bu şekilde ödemek istiyorum.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.