Jean-Louis Fournier’in Dul adlı eseri, yalnızca bir kaybın ardından yazılmış bir ağıt değil; aynı zamanda sevginin kalıcılığına, yokluğun derinliğine ve yasın sessizce akan nehrine dair etkileyici bir anlatı. Fournier, eşi Sylvie’nin ölümünden sonra kaleme aldığı bu kitapta, bir anlatıcı olmaktan çok bir eş, bir yâren, bir “geride kalan” olarak okuyucuyla iletişim kuruyor. Yazar, kitap boyunca sanki hâlâ hayattaymış gibi eşiyle konuşur, ona içini döker, onu bir daha kaybetmemek istercesine kelimelere tutunur.
Anlatı dili son derece sade, içten ve ironik. Bu yalınlık, okura doğrudan yazarla bir bağ kurma imkânı sunuyor. Fournier’in satır aralarına gizlediği küçük mizah kırıntıları, yasın ağırlığını hafifletmez belki ama onu insanileştirir; çünkü yas, yalnızca ağlamak değil, aynı zamanda hatırlamak, gülümsemek ve bazen acıyla birlikte tebessüm edebilmektir.
Dul, sevilen birinin yokluğunun sadece fiziksel bir eksiklik değil, aynı zamanda bir dil yitimine, bir benlik parçalanmasına nasıl dönüştüğünü incelikli biçimde ortaya koyuyor. Kitap boyunca sevginin yalnızca yaşamda değil, ölümde de sürdüğüne; insanın, sevdiklerinin ardından da onlarla konuşmaya, onları duymaya devam ettiğine tanıklık ediyoruz.
Ben bu kitabı okurken derinden etkilendim. Bazı yerlerde gözyaşlarımı tutamadım. Yalnızca Fournier’in kaybına değil, aynı zamanda bir gün böyle sevilmenin, bir insanın hafızasında bu kadar derin bir iz bırakmanın hayaline de ağladım. Sevginin bu kadar incelikle, bu kadar zarafetle anlatıldığı çok az kitap vardır. Dul, bence bu nadir eserlerden biri.
·
135 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.