Ne kadar ayfer tunç’un üçleme kitabının sonundan başlamış olsamda güzeldi.( yanlışlıkla 3. Kitap olan Osman’dan başlamış olsamda) hayattan dersler veren sürükleyici bir kitaptı benim için. Osman’ın günlüklerinden ve farklı kişilerin gözünden olayların anlatılması, insana farklı bakış açıları kazandırması açısından güzel.
Modern toplumun en çok konuşulan ve tartışılan meselelerinden biri de tüketim kültürüdür. Oysaki tüketim, insanoğlu ile var olmuş bir süreçtir ancak zaman ve mekân bu durumu farklı bir boyuta taşıdığında yani tüketim; ihtiyaç, istek gibi doğal sebepler haricinde bir “imaja” dönüştüğünde tartışmalı bir noktaya gelir. Ayfer Tunç’un bir üçlemenin son romanı olarak yayımladığı Osman adlı eseri başkahramanın dünyası, ilişkileri, tercihleri ve bütün bunların sonucu olarak yaşam biçimiyle tüketim kültüründen beslenen pek çok özelliğiyle dikkati çeker. Genel olarak yakın geçmişi, 1990’lı yılların Türkiye’sini anlatan roman, daha çok “elit” bir dünyaya ait yaşam biçimlerini konu edinir ve Tanzimat Dönemi’nden itibaren romanımızda işlenen “baba-oğul” ilişkisini arka planda ancak çarpıcı bir şekilde ele alır. Romanın merkezinde ise farklı sebeplerle tüketim kültürünün bir parçası olan “marka”nın, kahramanın hayatında bir “varoluş” haline dönüşmesi dikkat çekicidir. Çekirdek aileden gelen birtakım alışkanlıkların değişip dönüşmesi, yaşamının uzunca bir süresini sadece tüketerek sürdüren Osman’ı, yoksulluğa sürükleyerek iç dünyasında da derin bir çöküşe sebep olur. Tüketim kültürü farklı disiplinlerin konusu olmakla birlikte son yıllarda kurmaca türlerin de içerik alanını belirleyen tartışmalardan biri olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu çalışmada da Osman romanı tüketim ve tüketim kültürü kavramlarından yola çıkılarak eleştirel bir bakış açısıyla değerlendirilmeye çalışılacaktır.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.