“Ekmek Arası"
Charles Bukowski’nin Ekmek Arası, bir büyüme hikâyesi değildir yalnızca; büyürken insanlığından azar azar sıyrılan bir çocuğun, kabuk bağlamayan yaralarına tutulmuş kirli bir aynadır. Bu roman, steril olmayan bir hafızanın dip akıntısıdır. Neşesiz, sevgisiz ve umut kırıntılarından yoksun bir çocukluk coğrafyasında, Henry Chinaski adlı çocuk üzerinden Amerikan rüyasının süslü vitrinlerini tekmeleyen, paslı arka odalarını ifşa eden bir anlatıdır.
Bukowski burada, çocukluğu yüceltmez; tam tersine, onu bir işkence odası gibi kurgular. Babanın otoriterliği yalnızca bir ev içi terör değil, toplumun mikro düzeydeki tahakkümüdür. Henry'nin bedeni —sivilceleriyle, utancıyla, hor görülmüşlüğüyle— hem savaş alanı hem de savaşın kendisidir. Okul, sokak, ev… Hepsi aynı zincirin paslı halkalarıdır. Ve bu halkalar, bir çocuğun içinden geçen karanlık suyun nasıl edebiyata dönüşebileceğini gösterir.
Bukowski'nin dili çıplaktır. Süslemez, yontmaz, cilalamaz. Çünkü anlatılan şey zaten cila tutmaz bir hayattır. Cümleleri kısadır ama yankısı uzun sürer. Bu kitapta edebiyat, bir terapi değil; daha çok bir iç dökme, kusma, bazen tükürme biçimidir. Ekmek Arası tam da bu nedenle "okunası" değil, "yaşanası" bir acıdır —gerçi kimse yaşamak istemez böyle bir geçmişi.
Romanın kalbinde büyük trajediler değil, küçük aşağılanmalar vardır; ama bu küçükler birikir, birikir ve bir gün insanın karakterine dönüşür. Henry, tam da bu birikimlerin sonunda, Bukowski olur: sistemden nefret eden, aşktan kaçan, içkiye sarılan, ama yazmaktan —acıya rağmen— vazgeçmeyen bir adam.
Ekmek Arası, sıradan insanların sıradışı acılarını anlatmaz; sıradan acıların içindeki evrensel yalnızlığı çırılçıplak gösterir. Ne ahlaklıdır, ne didaktik; sadece gerçektir. Ve o gerçek, midede bir yumruk gibi oturur: ne çıkarılır, ne sindirilir. Sadece kalır.
·
266 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.