Bazı kitaplar sadece okunmaz, yaşanır. Pandora'nın Kutusu da benim için öyleydi. Her cümlesinde bir iç döküş, her sayfasında bir yara izi vardı sanki. Osamu Dazai'nin kaleminden dökülenler bir kurgu değil de, insan olmanın en çıplak, en savunmasız hali gibiydi.
Dazai'nin kendine has karamsarlığı, yazar kimliğinden çok bir günce yazarı gibi hissettirdi bana. Özellikle karakterlerin içsel çatışmaları... O kadar tanıdık, o kadar "bizden" ki. İnsan bazen kendine bile itiraf edemediği duygularla karşılaşıyor satırlarda. Belki de o yüzden bu kadar dokundu bana. Bazen "ben bu cümleyi düşündüm ama hiç kimseye söylemedim" dediğim yerler oldu. O kadar dürüst, o kadar kırılgan.
Dazai'nin anlatımı hem basit hem derin; kelimeler yalın ama arkalarında taşıdıkları anlam çok katmanlı. Hiçbir şey abartılmadan, süslenmeden yazılmış ama bu sadelik kitabı daha da etkili kılıyor. Özellikle hayatın ağırlığını, insanın kendiyle olan mücadelesini, yalnızlığını anlatışı beni çok etkiledi. Birkaç kez durup düşündüğüm, altını çizdiğim, sonra dönüp tekrar tekrar okuduğum paragraflar oldu.
Kitabın adının "Pandora'nın Kutusu" olması da çok anlamlı. Açıldığında içinden çıkanlar sadece felaket değil; umut da var. Dazai tam da bunu yapıyor aslında. Acının içindeki o küçücük umudu da gösteriyor, ama onun bile ne kadar ağır olabileceğini fark ettiriyor.
·
38 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.