Ölü Ozanlar Derneği, tek kelimeyle güzel bir yapım. Kitabı okurken içerdiği derin hüzne rağmen kıskanmamak elde değil. Tam da bu sebepten dolayı bana biraz Miyazaki filmi havası veriyor. Ana karakter Neil’in gelişimi ise tam anlamıyla bir trajedi ve ham yeteneğin zincirlerle neye dönüşeceğinin bir örneği. Neil, hayatının en son perdesini oynadıktan sonra babasının, bunun bile sebebini anlayamaması ise Neil’in umutsuzluğunun temel nedenini bir kez daha gözler önüne seriyor.