"Kimi yolculuklar sona varmak için değil, kendine dönmek içindir."
Döngüm, bir hikâye anlatmaktan çok, içimizde sessizce büyüyen sorulara cevap arıyor.
Belki de çoktandır unuttuğumuz bir şeyi—kendimizi—yeniden bulmaya çağırıyor bizi.
Her satırı, kaybolduğunu sandığın yolları gösteriyor;
her cümlesi, bir yerlerde hâlâ umut olduğunu fısıldıyor.
Gökçe Yüksel’in kalemi yüksek sesli değil, gösterişli değil.
Ama işte tam da bu yüzden bu kadar güçlü.
Çünkü bazı kelimeler ruhumuza usulca dokunur,
bazı kitaplar hiç beklemediğin anda içine bir sessizlik bırakır.
Ve o sessizlikte kendinle kalırsın.
İşte Döngüm, o türden bir sessizliğin romanı.
Hayatın iç içe geçmiş halkalarında, kaybolduğunu sandığın anlarda…
Bu kitap elinden tutuyor.
Yavaşça seni olduğun yere, unuttuğun hislerine, yarım bıraktığın dualarına götürüyor.
Tesadüf sandıklarımızın aslında birer tevafuk olduğunu hatırlatıyor.
Çünkü hiçbir şey rastgele olmuyor bu hayatta.
Ne karşılaştığın insanlar,
ne yaşadığın kırgınlıklar,
ne de beklenmedik umutlar…
Döngüm, bir kapıyı kapatmak değil, yeni bir kapıdan içeri girmek gibi.
Her bölümde biraz daha hafifliyorsun, biraz daha derinleşiyorsun.
Ve en sonunda anlıyorsun ki,
gerçek döngü dışarda değil...
İnsanın kendi içinde başlıyor.
Bu kitap sana “her şey yoluna girecek” demiyor.
Ama şunu hissettiriyor:
"Yolun her hali, senin içindeki dönüşümün bir parçası."
Acı da, kayboluş da, yeniden başlamalar da…
Bazı kitaplar hikâyesi için okunur.
Bazı kitaplar ise, kendini bulmak için.
Döngüm, ikinci grupta.
Bir yolculuk değil belki;
bir hatırlayış.
Ve hatırladıkça iyileştiğin bir hikâye…
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.