Hıyar Hapı Meselesi'nin absürt bir içeriği var. Başlangıçta klasik anlayışa yaslanan anlatımla ilerlediğinizi zannediyorsunuz fakat sonra bir okuyucu olarak metne dahil oluyorsunuz. Metnin tamamını düşündüğümde zihnimde reklam filmlerinden kalma sesler beliriyor. Dolayısıyla bu absürt içeriğin postmodern bir çehre kazandığını gözlemliyorsunuz.
Başkişinin başından geçenler; en yakınımızı ne kadar iyi tanıdığımızdan sosyal, ekonomik ilişkilerimize kadar pek çok meseleyi yeniden gözden geçirmeye olanak tanıyor. Merak unsurunu, şaşırtıcı sayılabilecek bir finale bağlıyor.
Akıcı dil, romanı bir çırpıda okumayı sağlıyor. Ancak yer yer hem postmodern anlayışı yakalamak hem de mevzuyu kestirmeden anlatmak uğruna sanat kaygısından da uzaklaşıyor. Yanı sıra yine söz konusu roman sistemi için -birkaç zayıf unsuru es geçersek- okuru metne dahil etmek dışında bir hamlede de bulunmuyor. Bu bakışın, romanı biçimsel açıdan kısır bıraktığını düşünüyorum.
Romanda duygu eksikliği hissettim. Okurun keyfini kaçırmamak adına içeriğe dair herhangi bir özet girişiminde bulunmadan, absürt bir hikayede duyguya gerek var mı, sorusu beliriyor zihnimde. Hem başkişinin ruhsal durumunu ve evliliğini hem de gördüğü fotoğrafla ilişkisini düşündüğümde gerekli olduğu sonucuna varıyorum.
Eğlendiren, yormayan, günümüz insanının sıradan hayatını mizahi bir bakış açısıyla işleyen ve tabii meraklandıran bir roman arayanlara önerebilirim.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.