Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Oyun Değil, Ayla Burçin Kahraman'ın 9 öyküden oluşan 2. öykü kitabı. Son öyküyü ve öykülere serpiştirilen benzer yahut aynı kişileri düşündüğümde yazarın öykülerini ortak paydada buluşturma arzusunun olduğunu -arka kapakta buna yorabileceğim açıklamaya da yaslanarak- düşündüm. Farklı hayatlar ama ortak bir son: deprem, kayıplar, arayışlar... Mahalle kültürünün hakim olduğu içerikler söz konusu. Metinler, temiz bir dile ve yansıtmacı anlayışa sahip. Hem yansıtmacı sistem hem de seçilen öykü kişilerinden kaynaklandığını düşündüğüm estetik, teknik hamle sıkıntıları gözlemledim. Biraz geriye dönüş tekniği, biraz da betimleme dışında etkili bir silaha rastlayamadım. İçeriği gereği gerilimli, duygusal bir atmosfer yaratma çabası vardı. Fakat söz konusu çaba, çoğunlukla doldurma işlevi gören betimlemelerle sınırlı kaldı. Betimlemeler, metinlerin hacmini arttırmakla birlikte sıkıcı bir okumaya neden oldu. Bir iki öyküde bu tarz bölümlere rastladığımı hissettiğimde atlayarak ilerleyip öyküyü bitirdikten sonra yeniden baştan sona okumaya çalışıp bir şey kaybedip kaybetmeyeceğimi anlamak istedim. Hiçbir şey kaybetmedim. Yansıtmacı anlayışta finallerin önemli bir bölüm olduğunu düşünürüm. Maalesef bu bakımdan da beklentime ulaşamadım. Soluk finallerle karşılaştım. Sıradan insanların çatışmalarını alışık olduğumuz bir anlayışla kaleme alan öykülerden hoşlanan okurlara tavsiye ederim. Bir bilgi kırıntısı elde etmek için parmağını bile kıpırdatmayan, alıştığı düzende yaftalamayı sevenlere de Ayla Burçin Kahraman'la Yük Edebiyat yayın kurulunda aramızda hatır ilişkisi kuracak kadar edebiyat işçiliği yaptığımızı hatırlatmak isterim. Fakat benim için metin başka, kişisel ilişkiler başkadır.
İKTT, 11 öyküden oluşan bir ilk kitap. Arka kapakta şöyle bir ifade var: ...okura yoğun, içten ve güçlü öyküler vaadediyor. Buna katılmam mümkün değil. Öyküler yüzeyseldi ve teknik anlamda -bazı öykülerde takdir ettiğim hamleler olsa da- dişe dokunur düzeyde değildi. Bu da güçlü olmadığı sonucunu doğurur. Genel manada yalnızlıkla sonuçlanmış ilişkilerle karşılaştım. Ancak nedenleriyle ilgili bir veriye ulaşamadım. Dolayısıyla genelgeçer yorumlar yapmak durumunda kaldım. "Yabancılaşma" gibi modernist romanın karakteristik özelliklerinden birinin de her kitaba serpiştirilmesine artık sinirleniyorum. Zira bu yolda dirsek çürütmüşlerin fark edecekleri üzere yabancılaşma, tesadüflerin yalnız bıraktığı ve biraz da duygusallaşan insanı temsil etmez. Şu açık ki burada yabancılaştığı söylenen bütün kişiler, bu eylemi bilinç dışı gerçekleştiriyor. Yani düşünsel yönü yok. Ortada bir tercih yok. Pasif isyan yok. Son dönemde örneğini çokça gördüğümüz için artık bazı konuların sertliği de kalmadı. İşlevsiz betimleme, olay ve detaylarla dolgu öykücülüğüne doğru son sürat koşuyoruz. Okur alıntılarıyla avunuyoruz fakat böyle yaparak geleceğe taşabilir miyiz? Anlatma kabiliyetine sahip, yaşadığı çevreye hakim bir yazarın kitabını okudum. Biraz öfkeliyim. Öfkem şahsi olarak yazara ya da kitaba yönelik değil. Bunları tartışamamamıza... Dilediğince yazmasın mı kimse? Yazsın. Ama diğerinden üstünmüş gibi de gösterilmeden. Prestijli ödüller alan kitaplardan pek de eksiği yok zira. Son dönemde tartışılan -metnin konusunu pek önemsemem- bir mevzu haline de gelen ve anlaşılır sadelikte yazılan "beyaz yakalı" öykülerden keyif alanlara öneririm.
