Aziz Nesin’in Zübük romanı, yıllar geçse de geçerliliğini hiç yitirmeyen bir hikâye anlatıyor. Okurken sadece bir karakterin yükselişini değil, o karakterin nasıl ve neden bu kadar kolayca yükselebildiğini de sorguluyorsunuz. Aslında Zübük tek başına değil; onu besleyen bir düzen, sessiz kalan bir çevre, inanmak isteyen bir toplum var. Yani mesele yalnızca bir sahtekâr değil, ona imkân veren bizler.
Yıllar önce izlemiştim filmini, Kemal Sunal’ın en iyi rollerinden biriydi bana göre. Kitap bittikten sonra, yeniden izleyip o gözle bakmak istedim.
Kitap boyunca düşündüğüm şey şu oldu: Biz toplum olarak gerçekten hiç mi değişmedik? Zübük gibiler hâlâ çevremizde, televizyonlarda, kürsülerde, sosyal medyada… Ve biz hâlâ bazen inanıyor, bazen susuyor, bazen de “bana dokunmasın yeter” diyoruz. Bu durumu okurken gülmek mi gerekir, yoksa ağlamak mı bilemiyor insan.
Zübük, yıllar önce yazılmış ama bugün yazılmış gibi duran bir roman. Hem düşündüren hem de insanın içine dokunan güçlü bir toplumsal taşlama.
·
81 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.