BABALAR
'baba' figurunun her turlu tasvirini okumak benim icin hep cok ilgi cekici olmustur, babalarin cogunlugunun da asiri basarisiz oldugunu dusunuyorum.
'delirium tremens' kisminda gercekten guldum, komikti. boyle yanlis anlasilmalar cok eglenceli oluyor
"bistronun onune gelince durdum ve iceri baktim. babam barin yaninda ayakta duruyordu, etrafinda bir suru adam vardi ve hep beraber guluyorlardi. babam onlara komik bir hikaye anlatiyor olmaliydi. etrafindaki insanlarin gulmesinden mutluymus gibi bir hali vardi. babam bir komedyen olmaliydi.
bistroya girmeye cesaret edemedim. hikayenin sonunu berbat etmek istemiyordum. ozellikle de azar isitmek istemiyordum. tekrar eve dondum.
babam neden bize, cocuklarina hikayeler anlatmiyordu?"
benim babamin dukkani vardi, dukkandaki musterilerle ve arkadasiyla muhabbet ederken onu gorseniz dunyanin en zeki, en guzel konusan, en komik insani oldugunu dusunurdunuz. onu o halde gordugumde her seferinde kotu hissederdim. biz cocuklarina karsi oyle olmazdi, sakalar yapip hikayeler anlatmazdi. ayrica disarida kendi cocuklari hakkinda yalan yanlis konusup ovunmeyi severdi. benim basarilarimi etrafta anlatip dururdu ama yuzume karsi bir kez olsun aferin demezdi. iki yuzluydu.
aksam eve geldiginde balkonda saatlerce oturup sigara icmeyi ve telefonuyla ugrasmayi severdi. eve gelmekten nefret ettigini dusunurdum. en azindan ortak bir noktamiz vardi. hayatinin bir kismi balkonda gecti ve o donem belki de biz evdekilerin yasadigi en iyi donemdi. babamin evde bulunmasini hicbirimiz sevmezdik ve balkonda oturup kendisini bizden soyutladiginda rahatlardik. o eve girdigi an buyuk bir gerginlik baslardi ve herkes her sey icin tetikte beklemek zorunda kalirdi. buyuk kardesler henuz her seyi anlayamayan kucuk kardesler icin korumalik yapmaliydi, cunku kucukler anlamadan babami kizdiracak bir sey yapabilirdi. her hareketlerini takip edip olasi kaosu biz engellemeliydik. tetikte buyuduk. babamin en ufak yuz ifadesi degisimini ve rahatsiz oldugunu belli edecek hareketini kontrol etmeliydik, yoksa olay buyuyebilirdi. her saniye babami rahatsiz etmeyecek sekilde hareket etmeliydik. hicbirimiz onun yaninda olmayi sevmezdik.
belki de babam hakkinda daha cok yazmaliyim.
bu kitaptaki baba da ongorulemez, sacma sapan hareketleri olan cocuklarindan uzak bir baba. cocuklar onun hakkinda ne hissedeceklerini tam olarak bilmiyor ama korkuyorlar. belki de babalarini sevdiklerini bile dusunuyorlardir. ama birinden hem korkup hem de onu sevemezsin.
"acaba babam hic evlenmeyip, dort cocuk sahibi olmasaydi daha mi iyi olurdu?"
benim babamin da dort cocugu var. ve cevap, evet.
babamin neden cocuk sahibi olmak istedigine hicbir zaman anlam veremedim. bize neredeyse hic katlanamiyordu, ben daha yeni dogdugumda bile beni sevmezdi. ilk cocukta durmasini ne engellemis olabilir?
kitapta anlatilan olaylar belki o kadar da buyuk gozukmuyor ama hepsinin vurucu etkileri oldugu kesin. her sayfa uzerine derinlemesine dusunulurse cok derin anlamlara ulasilabilir.
6/10
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.