bu kez kendi deneyimimden yola çıkan bir başlangıç yapmak istemiyorum. çünkü anneliğin kendimi tanımladığım bir yerde durmasından razı değilim. hatta bu toplumsal dayatmadan sıyrılmak için çabalıyorum. yalnız şu kadar söyleyeyim bu kitapta okuduğum her satır bana zamanında yaşadığım korkuları, bunalmışlığı, çaresizliği, yorgunlukları, bıkkınlıkları, vicdan azaplarını, öfkeyi ve pişmanlığı anlatıp açıkladı.
annelikten pişman olmak adından da anlaşılacağı üzere bir tabuyu anlatıyor. pek çok şeyden pişmanlığınızı dile getirebilirsiniz ama annelikten pişman olduğunuzu dile getirmeniz kabul edilemez. üstüne “kötü anne” olarak yaftalanırsınız. kitap nasıl anne olduklarını anlatmak isteyen kadınları dinleyerek, anneliğe giden farklı yolların aslında ne kadar karmaşık olduğunu gösteriyor. anne olmaya giden yollar, kadınların tercihi mi yoksa toplumsal dikte mi? meseleyi önce buradan ele almaya başlayıp kadınların pişman olma hali ve buna dair pek çok şeyi anlatılıyor.
kitabı okurken aldığım bir kaç notu paylaşmak istiyorum.
annelik;
-anne olmadan önceki kendinizin ölmesi
-kendi çocukluğumuzdaki travmaları ve zorlayıcı duyguları çocuğumuz büyürken yeniden yaşamak
-hayat boyunca onun başına bir şey gelmesinden korkarak kaygıyla yaşamak
-eski kendinize yas tutmak
-önceki bedensel tecrübelerinizi ve tutkularınızı kaybetmek.
son olarak annelikten bir rol, bir görev olarak değil de bir ilişki olarak bahsetmek değişimi de içeren çok yönlü annelik biçimlerinin ortaya çıkmasını sağlasa güzel olmaz mı?
·
96 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.