Bu kitabı ilk kez elime aldığımda bu kadar derinlikli bir iç dünyayla karşılaşacağımı açıkçası beklemiyordum. Ayrıntı yayınlarının kıyıda köşede kalan bu kitabına aslında biraz soğuk yaklaşmıştım. 
Örülü Hayatlar beni öyle yerlerden yakaladı ki, bazı bölümlerde kitabı kapatıp derin bir nefes almam gerekti. Romanın merkezindeki Jill, 1950’lerin Amerika’sında büyüyen, zeki, yetenekli ama içinde bulunduğu dünyanın ona biçtiği rollere sığamayan bir genç kadın.
Jill’in hikâyesi sadece onun değil aslında – o, bir dönemin, bir cinsiyetin ve bir arayışın simgesi gibi. Piercy, Jill’in üzerinden toplumun kadınlara yüklediği beklentileri, cinselliğe ve anneliğe dair ikiyüzlü bakışları, eğitimli bir kadının bile ne kadar kolay etiketlenip köşeye sıkıştırılabileceğini gözümüzün içine sokmadan ama can acıtıcı bir gerçeklikle anlatıyor.
Kitabın en etkileyici yanlarından biri, Jill’in ve arkadaşlarının hayatlarının birbirine örülme şekli. Bu “örülülük” hali sadece dostluklarla değil, ortak yaralarla, benzer korkularla ve zaman zaman farklı yönlerden gelen ama aynı yere çarpan hayatlarla kurulan bir ağ gibi. Kadınların kendi bedenleri ve hayatları üzerindeki söz hakkını aradığı bir dönemde, Jill’in yaşadıkları insanın içine işliyor. Özellikle kürtaj, cinsellik ve aile kurumu etrafındaki sahneler hem dönem eleştirisi yapıyor hem de bugüne dair hâlâ geçerliliğini koruyan sorular soruyor.
Piercy’nin dili ne akademik ne de tamamen sade; ama çok sahici. Özellikle kadın karakterlerin iç dünyası o kadar özenli işlenmiş ki, kendini onlarla aynı odada, aynı mutfakta, hatta bazen aynı kararsızlığın içinde buluyorsun. Jill’in düşüncelerine ortak olmak, bir yanıyla onun öfkesiyle, sevinciyle hemhal olmak demek.
Romanı bitirmeye yaklaşırken içimde garip bir burukluk oluştu. Çünkü Jill’in yaşadıkları, okur olarak benim içimde de iz bıraktı. Kolay sindirilen, akıp giden bir hikâye değil bu. Yer yer dikenli, çoğu zaman dokunaklı. Ama sonunda iyi ki okudum dedirten türden.
Kadınların sesi susturulmaya çalışıldığında, onu örerek büyüten başka kadınlar da hep olur.
Örülü Hayatlar beni öyle yerlerden yakaladı ki, bazı bölümlerde kitabı kapatıp derin bir nefes almam gerekti. Romanın merkezindeki Jill, 1950’lerin Amerika’sında büyüyen, zeki, yetenekli ama içinde bulunduğu dünyanın ona biçtiği rollere sığamayan bir genç kadın.
Jill’in hikâyesi sadece onun değil aslında – o, bir dönemin, bir cinsiyetin ve bir arayışın simgesi gibi. Piercy, Jill’in üzerinden toplumun kadınlara yüklediği beklentileri, cinselliğe ve anneliğe dair ikiyüzlü bakışları, eğitimli bir kadının bile ne kadar kolay etiketlenip köşeye sıkıştırılabileceğini gözümüzün içine sokmadan ama can acıtıcı bir gerçeklikle anlatıyor.
Kitabın en etkileyici yanlarından biri, Jill’in ve arkadaşlarının hayatlarının birbirine örülme şekli. Bu “örülülük” hali sadece dostluklarla değil, ortak yaralarla, benzer korkularla ve zaman zaman farklı yönlerden gelen ama aynı yere çarpan hayatlarla kurulan bir ağ gibi. Kadınların kendi bedenleri ve hayatları üzerindeki söz hakkını aradığı bir dönemde, Jill’in yaşadıkları insanın içine işliyor. Özellikle kürtaj, cinsellik ve aile kurumu etrafındaki sahneler hem dönem eleştirisi yapıyor hem de bugüne dair hâlâ geçerliliğini koruyan sorular soruyor.
Piercy’nin dili ne akademik ne de tamamen sade; ama çok sahici. Özellikle kadın karakterlerin iç dünyası o kadar özenli işlenmiş ki, kendini onlarla aynı odada, aynı mutfakta, hatta bazen aynı kararsızlığın içinde buluyorsun. Jill’in düşüncelerine ortak olmak, bir yanıyla onun öfkesiyle, sevinciyle hemhal olmak demek.
Romanı bitirmeye yaklaşırken içimde garip bir burukluk oluştu. Çünkü Jill’in yaşadıkları, okur olarak benim içimde de iz bıraktı. Kolay sindirilen, akıp giden bir hikâye değil bu. Yer yer dikenli, çoğu zaman dokunaklı. Ama sonunda iyi ki okudum dedirten türden.
Kadınların sesi susturulmaya çalışıldığında, onu örerek büyüten başka kadınlar da hep olur.
·
1.246 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.