Geçmişi ile yüzleşen bir adamın iç hesaplaşmasıAlıntı
Roman'ın ana karakteri, ona geçmişini hatırlatan, hatıralarının yoğunlaştığı sokaklarda durmaksızın yürümek suretiyle geçmişi üzerinde bir düşünce faaliyetine girmiş, bu faaliyet onu bir iç hesaplaşmaya yöneltmiştir.
Insan zihninin zaman ve mekandan bağımsız, hiç alaka kurulamayan olayları peş peşe hatırlaması, olmadık şeylerin olmadık şeyleri çağrıştırması, kitabın yazılış biçimini de etkilemiş. Bu açıdan kitap bir olaydan diğerine atlıyor, insan zihninin düşünme hızıyla, bunların kitapta yazıya dökülmesi neredeyse yarış halinde, bu da okurken karmaşıklığa ve okuyucunun yorulmasına sebebiyet veriyor.
Kitabın en sevdiğim yönü yürüyüş insanının yürüdüğü mekanların tanıdık olması ve benim de hatıralarımı canlandırması. :) ( Marmara ilahiyat durağı, Nuh kuyusu, ermeni mezarlığı, capitol, bağlarbaşı..)
Ve tabiki yazarın tarih ve karşı tarih ayrımını neredeyse her sayfada zikretmesi biraz canımı sıksa da artık tarihe eski gözle bakamayacak olmam, okuduğum Tarih'in bir de karşısının var olduğunu bilmek, onlara da hak vermeye çalışmak bu kitabın bendeki en derin izi olarak kalacak. Mesela İstanbul'un fethine Bizans açısından hiç bakmamıştım. Bizim kazandığımız şanlı bir zafer onlar için ne ifade ediyordu? İnsan kazanmayı aklına koyduğu vakit, karşı taraftakiler ölüm dahil her şeyi hak ediyor mu sahi?
·
108 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.