Okumayı keyifle beklediğim okurken de bir kadar keyif aldığım bir eserdi.
Atticus, Jim ve Scout Finch'in hikayesiydi. İçindeki doğruya kulak veren sadece kasabada değil içindeki kurduğu gizli mahkemelerde de doğru bildiğini savunan bir baba figürü olarak karşımıza çıktı Atticus. Çocuklarıyla bağı çok güzel işlenmişti. Roman Atticus'un kızı Scout'un bakış açısından kaleme alınmış olup çocuk bakış açısından dünyayı görmeyi ve okumayı çok özlemişim.
Siyahi bir bireyin tecavüzle suçlanması ve bu davaya Atticus'un atanmasıyla yazar bir yerlerde var olan haksızlıkları dört bir yana duyurmak istemiş gibiydi adeta. Bulunduğumuz coğrafyanın meşgalesi olmayan bir konuydu keza tarihinde de siyahi ve beyaz ayrımı söz konusu olmamıştı ancak insanlık olarak bir yerlerde dini dili ırkı için hissedilen her acı ve bunun kaleme dökülmesi içime nakış gibi işlenir. Yazar son sayfaya kadar ince işçilikle nakşetti empati kurabilmeyi. Öyle ki kitabın başında ortasında küçük nüanslarla buna yer verdi "kendini onun yerine koyana ve onun gibi düşünene dek onu tanıyamazsın demişti babası Scout'a son sayfalarda yine ekledi" Bir keresinde kendinizi bir insanın yerine koymadan, onun yerinde olmanın nasıl bir şey olduğunu anlamaya çalışmadan asla onu taniyamayacağımızı söylemişti" benzer satırlarla okuyucuyu adeta bir anketin başında ve sonunda güvenirlik için yer alan aynı seçenekler gibi yazar başta ve sonda aynı ifadelere yer vererek empati kurabilme de ne noktaya geldik test etti sanki.
İşteee kitabın en vurucu kısmı "İstediğin kadar saksağanı vur vurabilirsen ama bülbülü öldürmek günahtır" bu bir metafordu nazikçe satırlara dökülüveren. Bu metaforla ilgili cümleleri tamamlamayacağımzihnim düşünmeye devam etmeli. Ne de olsa bazı cümleler yarım kaldığında tamamlanır...
Hissettiğim her şey için Harper Lee'ye teşekkürle...
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.