J.R.R. Tolkien-in “Üzüklərin Qardaşlığı” kitabını oxuyarkən sanki başqa bir dünyaya düşürsən. Elə bir dünya ki, orada hər ağacın, dağın, çayın öz hekayəsi var. Kitaba başlayanda ilk baxışdan hər şey bir az yavaş, çox detallı və bəlkə də ağır görünə bilər, amma səhifələr irəlilədikcə bu dünyanın dərinliyini hiss edirsən və ayrılmaq istəmirsən.
Ən çox xoşuma gələn cəhət, “kiçik” insanların – hobbitlərin necə böyük bir məsuliyyəti çiyinlərinə götürməsidir. Frodo adlı sadə bir hobbitin öz rahat həyatını geridə qoyub böyük və təhlükəli bir missiyaya çıxması – bu mənə çox təsir etdi. Onun qorxsa da, geriyə addım atmaması insanı düşündürür. Həyatda da belə olmurmu? Bəzən sadə insanlar ən çətin anlarda ən böyük cəsarəti göstərirlər.
Qandalf isə mənim üçün müdrikliyin simvoludur. O, hər şeyi bilən bir sehrbaz deyil yalnız – həm də dostlarının ruhunu anlayan, onları yönləndirən bir bələdçidir. Onun dediyi bir cümlə xüsusilə yadımda qalıb: “Bizə verilən zamandan necə istifadə etdiyimiz əsas məsələdir.” Bu söz uzun müddət beynimdə dolandı.
Kitab boyu müxtəlif irqlərin – elf, cırtdan, insan və hobbitlərin – birgə mübarizə aparması da məni düşündürdü. Hərəsi fərqli olsa da, ortaq məqsəd onları birləşdirirdi. Bu birlik və həmrəylik hissi, məncə, əsərin ən güclü tərəflərindən biridir.
Sonda isə anlayırsan ki, bu sadəcə macəra deyil. Bu, dostluq, fədakarlıq, qorxu ilə üzləşmək və ümidin itməməsi haqqında bir hekayədir. Kitabı bağladıqdan sonra bir müddət sakit oturub düşündüm – biz də gündəlik həyatımızda öz “üzüyümüzü” daşıyırıq bəlkə də…
·
33 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.