Lev Tolstoyun “Anna Karenina” romanını oxuyanda ilk dəfə düşündüm ki, bu sadəcə sevgi hekayəsidir. Bir qadın, bir kişi və onların cəmiyyətə sığmayan münasibəti. Ancaq səhifələr irəlilədikcə anladım: bu roman sevginin özü qədər dərin, insanın ruh dünyası qədər mürəkkəb bir əsərdir.
Anna obrazı məni həm valeh etdi, həm də üzürdü. Onun gözəlliyi, zəkası və cəsarəti oxucuya ilk baxışdan təsir edir. O, həqiqi sevginin ardınca gedən bir qadındır. Amma cəmiyyətin sərt qaydaları, ətrafındakı insanların ikiüzlülüyü və ən əsası, öz daxili təlatümləri onu yavaş-yavaş uçuruma aparır. Anna məhz bu təlatümlərlə mübarizə apara bilmədiyi üçün sonunu faciə ilə başa vurur.
Ən çox təsirləndiyim məqamlardan biri isə Anna ilə Levinin təzadlı həyat tərzləridir. Levin təbiətə yaxın, kənd həyatını sevən, sadə və mənəvi axtarışlar içində olan bir insandır. O, xoşbəxtliyi xarici deyil, daxili harmoniya və inamda tapmağa çalışır. Levinin həyatdakı mübarizəsi və sonda tapdığı daxili dinclik mənim üçün romanın ən dəyərli hissələrindən biri oldu. Düşündüm ki, bəlkə də Tolstoy özü də bu obraz vasitəsilə bizə öz cavabını verir: xoşbəxtlik sevginin ehtirasında deyil, ruhun sakitliyində gizlidir.
Bu romanı oxuyarkən Tolstoyun cəmiyyətə, ailəyə, qadın-kişi münasibətlərinə, mənəviyyata və insanın daxili aləminə necə dərindən yanaşdığını hiss edirsiniz. Onun dili həm sadə, həm poetik, həm də düşündürücüdür. Bəzən bir cümlə sizi günlərlə düşündürə bilər.
Əsəri bitirdikdən sonra uzun müddət Anna haqqında düşündüm. O, günahkardırmı? Yoxsa sadəcə cəmiyyətin qəliblərinə sığmayan bir qadındır? Hər kəsin cavabı fərqli ola bilər. Amma bir həqiqət var: Anna Kareninanın hekayəsi bir qadının faciəsi ilə yanaşı, bütün bir cəmiyyətin, əxlaqın və mənəviyyatın aynasıdır.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.