"Bir daha, senin için, bin kere daha."
Bu cümle, bir kitabın kalbine nasıl bu kadar oturabilir? Uçurtma Avcısı, sadece Afganistan'daki yıkımların, savaşın ve göçün değil; bir çocuğun kalbinde başlayan suçluluk duygusunun ve affedilme arzusunun romanı.
Amir ve Hasan’ın hikayesi, insanın içini en derin yerinden yaralıyor. Çocukluk yıllarındaki bir ihanetin, bir ömür süren utancın gölgesinde geçen hayatlar… Kitap boyunca en çok da sessizlik can acıtıyor. Çünkü bazen bir kelime söylememek, bir yumruk atmaktan daha ağır geliyor.
Khaled Hosseini’nin dili yalın ama etkisi sarsıcı. Savaşın, ayrımcılığın ve sınıf farkının bir çocuğun dünyasında nasıl büyük yaralar açtığını gösteriyor. Ama en çok da, bir hatanın insanı nasıl yiyip bitirdiğini, affetmenin bazen yıllar aldığını anlatıyor.
Kitap bittiğinde içimde tuhaf bir boşluk kaldı. Hem bir parça vicdan, hem bir parça umut. Çünkü ne kadar geç olursa olsun, “iyi olmak” için bir şans her zaman var.
Alıntı:
"İçimde bir yerler hâlâ o uçurtmayı arıyor."
·
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.