Sabahattin Ali’nin kalemiyle ne zaman karşılaşsam, içimde tuhaf bir huzursuzlukla beraber bir sıcaklık da beliriyor. Ses adlı bu kısa hikâyeyi okurken de yine aynı duygular peşimi bırakmadı. Aslında sayfa sayısı olarak oldukça ince ama içeriği, duygusu o kadar yoğun ki, bir solukta okuyup uzun uzun düşündüğüm kitaplardan biri oldu.
Hikâye basit gibi görünüyor: Bir adam, tesadüfen tanıştığı genç bir kadının şarkı söyleyişine hayran kalıyor. Ama Sabahattin Ali’nin derdi “şarkı söyleyen bir kadın” hikâyesi anlatmak değil. O sesi duyan adamın iç dünyasını, arayışını, boşluğunu, kadının hayatındaki yorgunluğu, yoksunluğu o kadar ince bir yerden anlatıyor ki, birkaç sayfalık bir metnin nasıl bu kadar dolu olabildiğine hayret ediyorsunuz.
Bir yerden sonra hikâyeden çok kendi içime döndüm. Hepimizin hayatında böyle “sesler” olmamış mıdır? Tam tutunacak gibi olup kayıp giden insanlar… Ya da bir anlığına bir umut gibi belirip, sonrasında kendi karanlığına çekilen hikâyeler…
Sabahattin Ali’nin o sade ama delip geçen dili burada da tüm gücüyle çalışıyor. Özellikle sonlara doğru karakterin iç çatışması beni gerçekten etkiledi. Her şey çok gerçekçiydi. Belki de en çok bu yüzden çarptı beni.
Eğer henüz okumadıysanız, Ses’i bir çay molasında okuyabilirsiniz ama etkisi çay bittiğinde geçmeyecek. Benim için öyle oldu. keyifli okumalar.
·
961 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.