Özge
@ozgeninkitaplari
Mesajlara dönüş yapmıyorum
Öğretmen
2043 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ne diye benim ruhumun ahengini bozdun?
Reklam
Kiraz Ağacı ile Aramızdaki Mesafe – Paola Peretti
Kiraz Ağacı ile Aramızdaki Mesafe, ilk bakışta çocuklar için yazılmış gibi görünse de aslında her yaştan okura dokunabilecek bir hikâye. Kitabı okurken beni en çok etkileyen şey, ana karakter Mafalda’nın yaşadıkları karşısındaki cesareti ve hayata tutunma çabası oldu.
Mafalda, görme yetisini yavaş yavaş kaybedeceğini öğrenen bir çocuk. Bu konu tek başına oldukça ağır olabilecekken yazar hikâyeyi umutla, sıcaklıkla ve samimiyetle anlatmayı başarmış. Bu yüzden kitap insanı üzse de karamsarlığa sürüklemiyor. Tam tersine, hayatın küçük güzelliklerine daha dikkatli bakma isteği uyandırıyor.
Kitap boyunca Mafalda’nın kiraz ağacına olan sevgisi ve onunla kurduğu bağ beni çok etkiledi. Kiraz ağacı sadece bir ağaç değil; onun korkularının, umutlarının ve hayallerinin sembolü gibi duruyor. Özellikle ağacın tepesine çıkma hedefi, hikâyeye çok anlamlı bir derinlik katıyor.
Yazarın dili oldukça sade ve akıcı. Buna rağmen duyguları güçlü bir şekilde aktarabiliyor. Bazı bölümlerde gözlerim doldu çünkü anlatılan şey sadece görme yetisini kaybetmek değil; değişen bir hayata uyum sağlamaya çalışmak, korkularla yüzleşmek ve umudu koruyabilmekti.
Kitabın en sevdiğim taraflarından biri de karakterlerin gerçekçi olmasıydı. Mafalda’nın korkuları, öfkesi ve zaman zaman yaşadığı hayal kırıklıkları çok doğal hissettiriyor. Bu yüzden onun yaşadıklarına üzülüyor ama aynı zamanda gücüne de hayran kalıyorsunuz.
Kiraz Ağacı ile Aramızdaki Mesafe, bana sahip olduğumuz şeylerin değerini çoğu zaman onları kaybetme ihtimali ortaya çıktığında fark ettiğimizi düşündürdü. Ama bunun yanında, insanın en zor koşullarda bile umut bulabileceğini de hatırlatan bir kitaptı.
Bittiğinde içimde hüzün vardı ama bu ağır bir hüzün değildi. Daha çok hayata,
Kader, hareketlerimizin kötü sonuçlarına kendimizin verdiği bir isimdir.
Ah, bizi niçin böyle yetiştiriyorlar? Ana babalarımız hâlâ gafletlerinin, hatalarının neticesini görüp niçin akıllanmıyorlar? Peki, istedikleri şey hislerimizin incelmesi, fikirlerimizin açılmasıysa, bu ince hislerimiz, açık fikirlerimizle bize tayin ettikleri hayatı nefretle kabul edeceğimizi niçin ve nasıl düşünmüyorlar?
Dünyada çevresine yabancı olmak kadar tahammül edilemez bir felaket yoktur zannederim.
Reklam