Puan vermedi·192 syf.··
Beğendi
·2025 30. kitabı
·3 günde okudu
·Okunma: 07 Haziran 2025 21:52
Merhaba arkadaşlar! Bugün size #ortayakarışık adlı bir eserin incelemesi ile geldim.
Bazı metinler vardır; kelimeleriyle konuşmaz, suskunluklarıyla haykırır. Bu dizeler de öyle. Bazen bir annenin dilsiz duası, bazen bir çocuğun sessiz inancı, bazen bir abdala su, ışık ve nefes olma çağrısıdır. Bu şiirler, büyülü gerçekçiliğin sınırlarında gezinmeden, gerçekliğin en büyülü yanına, vicdana temas eder.
Burada kelimeler büyü değildir; büyü, kelimelerin yüküdür. “Anneler ırksız, dilsiz ve mecazen dinsizdir” dizesiyle başlayan metin, kutsal olanın tek tanımla değil, tarifsizlikle var olabileceğini gösterir. Anneliğin dili yoktur çünkü o, insanlığın özüdür. Irkı yoktur çünkü o, yaradılışın ilk yansımasıdır. Bu satırlarda, kutsallık bir dine, dile ya da millete ait değil; kalbe ve vicdana ilişkindir.
Eserin içinde çokça geçen bir kelime var: vicdan. Belki de tüm bu satırların ana karakteri vicdanın kendisi. O, bazen bir çobanın elinde kaybolmuş bir sürüde, bazen gözleri parlayan bir çocuğun geleceğinde yankılanır. Yazar burada sadece bireysel bir arayışta değildir; aksine, bir toplumun kaybolan aynasını yeniden yüzlere tutar. “Halkını koyunlaştıran bir zihniyet, çobanı da kavalı da köpeği de hazır eder” sözüyle, sadece bir düzen eleştirisi yapılmaz, aynı zamanda bu düzenin pasif seyircisi olan bizlere de ayna tutulur.
Bu satırlar; bir yazarın değil, bir halkın, bir vicdanın, bir yürek yangınının ürünüdür. Her satırı, hem bireyin hem toplumun acılarını dillendirirken, umudu da unutmadan fısıldar:
“İnan çocuk, inan!
Dünya kötü, insan zalim, vicdanlar uyanır elbet…”
Ve bu cümle, bu topraklarda hâlâ su gibi akan bir sesin, bir annenin duası, bir çocuğun umudu, bir yazarın haykırışı olarak kalacaktır.
Aşkın kendisi de bu satırlarda başka bir biçim alır. Ne romantize edilir ne de yüceltilir. Aşk; çoğu zaman eksilen, eksilten, vazgeçilen bir haldir. “Ben sana yüreğimle geldim, bedenimle gittim” diyen bir anlatıcının geriye kalan tek şeyi, içlenmiş bir yalnızlıktır. Aşka dair tanımlar, sevmek, terk etmek, beklemek ve içmek fiilleriyle şekillenir ama hiçbirinde zafer yoktur. Tüm bu eylemler, insan kalmanın ağır bedelleridir.
@ferit_hane
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
