Leyla Şeker
@Seker_sekere
En zor savaş kafanda bildiklerinle, kalbinde hissettiklerin arasındadır.
632 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Sevmek, baştan sona ona benzemektir. Ama yine de kendin gibi kalabilmektir. Gerçek sevginin öznesi de, sana kendin olma şansı veren ama kendi olmaktan da vazgeçmeyendir.
Reklam
Kitap, geleneksel bir roman kalıbının çok ötesine geçerek okuyucuyu hem kurgusal bir aşk hikâyesinin hem de derin bir kişisel gelişim yolculuğunun içine çekiyor. Küçük yaşlardan itibaren hitabet gücü, ikna kabiliyeti ve iletişim yetkinliğiyle öne çıkan, sürekli bir kendini tanımlama ve hayatı keşfetme çabasında olan Kenan karakterinin gelişimini merkeze alıyor. Yalnızca bir karakterin serüvenini anlatmakla kalmıyor; sık sık anlatıcının araya girdiği, okura "Sen kendinle yüzleşmekten korkar mısın?" gibi vurucu sorular yönelttiği ve hikâyenin gidişatına dair interaktif tahmin oyunları sunduğu özgün, dinamik ve sıra dışı bir anlatım yapısı sunuyor.
Eserin anlatımındaki en dikkat çekici yönlerden biri, olayları tek bir perspektife hapsetmeyerek madalyonun diğer yüzünü de cesurca aralamasıdır. İletişim, takım çalışması, iş hayatı ve başarı üzerine felsefi yaklaşımlarla başlayan kurgu, tiyatro tutkusuyla yanıp tutuşan ancak ailesinin avukatlık dayatmasıyla sıkışan sanatçı ruhlu Çisel’in hikâyeye dahil olmasıyla derin bir aşk ve sadakat sorgulamasına dönüşüyor. Hikâye hem Kenan’ın hem de Çisel’in gözünden çift taraflı bir bakış açısıyla işlenirken; aşk, iş ve sosyal hayatın getirdiği sorumluluklar ile insan ruhundaki kaygılar, güven teması etrafında muazzam bir dengeyle sorgulanıyor.
Kitabın düğüm noktası ve final evresi ise adeta insani zaaflar ve yüzleşmeler üzerine kurulmuş psikolojik bir gerilim sahnesine evriliyor. Güven, dürüstlük ve sadakati hayatının sarsılmaz temelleri olarak gören Kenan’ın, Çisel’in söylediği bir yalanı ve sakladığı gerçekleri yakalamasıyla ilişkilerindeki o büyülü dengeler yerle bir oluyor. "Ben sana güveniyordum" cümlesinin getirdiği o ağır yük, Çisel'in içindeki suçluluk duygusu ve sessizliğin ruha çöken ağırlığı, okuyucuya maskelerin ardındaki
#ortancaçocuk
Eser, geçmişin tozlu raflarında unutulmuş bir çocukluğun, Ankara’nın ayazında titreyen bir yüreğin ve her şeye rağmen yeniden ayağa kalkma iradesinin dokunaklı bir öyküsüdür. Kitap, seksenli yılların Ankara’sında, Yenimahalle’nin küçük bir gecekondusunda büyüyen bir çocuğun; sahipsizlik, yalnızlık ve aile içindeki görünmezlik mücadelesini odağına alıyor. Yazar, sadece bir büyüme hikâyesi anlatmakla kalmıyor, aynı zamanda sevgisizliğin ve ihmal edilmenin bir insanın ruhunda açtığı derin yaraları "ortanca çocuk" metaforu üzerinden ustalıkla işliyor. İ
Yazarın dili, okuru o dönemin Ankara'sına, döküm sobaların üzerinde kuruyan elbiselerin kokusuna ve bayat ekmek kokulu kış gecelerine götürüyor. Ancak bu sıcak anıların gölgesinde, ilkokulun ilk günü tek başına okula gitmek zorunda kalan, başarıları önemsenmeyen ve aile içindeki çatışmaların ortasında savrulan o mahzun çocukla tanışıyoruz. Kitap, yetimhanenin soğuk duvarları arasında sevgiye aç bir şekilde bekleyen çocukların, farklı gruplar tarafından nasıl bir araç olarak görüldüğünü de çarpıcı bir gerçeklikle yüzümüze vuruyor.
Eserin en etkileyici yanlarından biri, ana karakterin "Medyum Azaz" gibi gizemli figürlerle kesişen yollarından geçip, hayatın tüm zorluklarına karşı kendi kimliğini inşa etme çabasıdır. Geçmişin yükünü bir ceket gibi üzerinde taşıyan bu küçük çocuğun, zamanla büyüyüp kendi ailesini kurma hayaliyle yanıp tutuşması, okura umut aşılayan bir dönüm noktası oluşturuyor. Ayşegül ile kurduğu derin bağ ve onun geniş ailesine dahil olma arzusu, aslında kahramanımızın hayatı boyunca aradığı o "aidiyet" duygusunun en somut karşılığıdır.
Yazar, "Başarmıştık mutlu olmayı..." diyerek, en büyük başarının tüm acılara rağmen güzel ve güçlü bağlarla kenetlenmiş bir yuva kurabilmek olduğunu
Reklam