Teenage Okuma Modu
Modernizm popüler kahve kültürünü öne çıkaran (nesnel yaklaşım) yani insanların eşyalar kadar mutlu olduklarına inandığı şeyleri birbirine bağlama çabası içerisinde yaşamaya çalışıyor. içindeki boşluk duyguları kişiyi yeni değişimsel şeylere sürüklüyor. Kahve de bunlardan biri. Kitapta kahveye çok vurgu yapılmış. Hatta tipik teenage yaklaşımlar daha üst notalarda diyebilirim. Aslında şöyle hayal ettim. Kitabı evi sahibi çok yakışıklı, çekici. O neyden bahsetse saçmalasa dahi ondaki aura sizin ne dinlediğinizde önem vermez. Odaklandığınız sadece o kişi olur. Söyledikleri değil. Söylediklerine ayrı bir değer verirsin o ayrı ama çekim kalitesi olmadığını düşündünüğün başka bir kişi bunları söylediğinde önemsemezsin bile. Yani algıda seçicilik, duyguların hayranlıkla derinlerine inme, etkileme ve kalıplaştırma senfonileri. Kitaba gelince olgun bir insan olarak 16-18 yaşlarındaki ergen tavrımla dinledim. O zaman ki şımarık hallerim buradaki çoğu cümleyi kaldırdı. Dolasıyla yarıda kesmedim, bırakmadım. Buradaki bir diğer konu sevdiğin işi yapma olayı ama bu kitapta bu sadece söylenmiş bir kalıp / belirteç. Zenginim ama belli olmasın. Hani sofra kültüründe misafir evine gidersin oradakilere uyum sağlamak için bağdaşlık kurarsın bu sana kendi içindekilere karşı güçlülük duygusu hissettirir. Yani bir nebze egosal (acı yumakları) gibi durumlar, kişinin kendisinden kaçıp başkalarına sığınmaya acil hissettikleri halleri. Yeni bir anlam arayışında bulunmalar, planlar programlar vs vs. Zaten mütemadiyen kahve üzerinden gitmiş. Çünkü kahve kokusuda konusuda açılınca bir çok şeyi kendi bilgileri içerisinde pekiştirilen güçlü anonim argümanlara sahip. "Sen daha iyi biliyorsun" kısmından ziyade ilgi gösterdiğini bir kişinin elinden kahve içeriğinde yanıkta olsa onu güzel sanarsın. Oradaki sanrı kahve değil, duygu ve mekanlardır. Kitapta az da olsa bu konuya değinilmiş zaten. Yani özlediğiniz, sevdiğiniz bir şeyin renklerini yaşadığınız yerlerde dugyular da belirleyici faktörlere dönüştürebilir. Mühim olan orada bulunmaktır. Yani dışarıya atılan o ilk adım. Burada kitap evinden Bahsedilmiş fakat bu tipik bir hobi bahçesi de olabilirdi. Toprak, çiçek, böcek de olabilirdi. Yani kişi yeterki konuşma ihtiyacını karşılayabileceği frekanstaki kişiye yakın olma isteğinde bulunsun. O kişide alım gücü varsa saçmalamasa dahi etrafında insan toplar. Toplumda malesef değer yargılar görünümden ibaret. Yayın evi sahibi burada diğer çalışanlarına veya oraya yaklaşırken "giz" "mistik" karanlık kısımda yer almış. Yani kendini saklamış. Kitap içerisinde kurulan kısa cümleler bu yüzden netlik kazanmıştır. Yani burada eleştirisel yaklaşımımı bir tık daha yukarıya taşıyayım. Burada amaç bence ne kahve ne de kitap evi. Amaç kostüm değiştirmek. Kendini farklı yönde plansız duygusal, duyusal olarak ispatlama. Kısacası kabul görme olayı. Bir yere doğrudan gitme ile dolaylı gitme arasında çok fark var. Doğrudan gittiğiniz yer hedeftir. Dolaylı gittiğiniz yer de hedeflerin değişme ihtimali vardır. Bu kitapta tam da hedeflerin değişme ihtimalinden doğan zevk / haz veren bir anlatım var. Kitap evinde bulunan kişilerden zarar gelmez. Dolasıyla hedef kitleni daha Elitel bir düşünce yapısına sokarak kanalize oluyorsun. Çember daraldığında senin istediğin insanlar senin etrafında olmuş oluyor. Yani seçici değil bir nevi seçilen oluyorsun. Yetki bu yüzden önemli. Her şeye yetkin varken akışa bırakmak büyük güç olmaktan ziyade büyük bir hazza dönüşmüştür. Bu kitap da akıcılık olarak bunu çok iyi işlemiş. Perdenin arkasında biri var ama bunun bir önemi yok. Sen içerideki güzelliklere aitsin. Güzel duygular parçalandıkça heyecana dönüşür. Ne kişinin o sandığı şey o dur ne de kendisini yerine koyduğu şey o olmaktan ötedir. Dedim ya anlam arayışı bu. Yani aslında buradaki her bir karakter kendi içindeki duyguların farklı kişiler tarafından hakimi olmak istiyor. Bu heyecan kendi aralarında dönüşümlü olarak rol değiştiriyor. Benim fikrim bu...
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.