Bazı kitaplar vardır, içine girmeden önce kapakta ne yazdığına değil, hangi ruh hâlindeyken eline aldığınla ilgilidir. Hayat Acemileri İçin Yaşam Rehberi tam da böyle bir kitap. İsmi bile insanın içine dokunuyor: Çünkü hepimiz bir yanıyla hâlâ acemiyiz bu hayatta.
Ben bu kitabı okurken güçlü görünmeye çalıştığım ama içten içe yorulduğum bir dönemdeydim. Yorulduğum şey, sadece hayatın temposu değil; sürekli anlayan ama anlaşılmayan olmak, susmak ama içten içe dolmak, sevmek ama karşılık alamamak, çabalamak ama düzelmeyen şeylerle uğraşmak… Bazen insanın göğsüne görünmez bir öküz oturur ya hani, işte bu kitap o öküzü tarif ediyor; adı koyulamayan hislere bir dil veriyor.
“İstesem düzeltirdim ama artık bir şeylerin benim çabamla düzelmesinden bıktım.”
“Bir yeri gerçekten terk etmeyen, yeni bir yola çıkamaz.”
“Sen hüzünlüsün diye dünya durup sana yol vermeyecek.”
Kitaptaki cümleler sadece okunmuyor, yaşanıyor. Kendini tanımaya çalışan birinin, defalarca aynı yerden kırılmış birinin, hassaslığını saklamaktan yorulmuş birinin satır aralarındaki sesine dönüşüyor. Her sayfa biraz içimize, biraz da unuttuğumuz bir yanımıza ayna tutuyor.
Yazarın dili dostane. Bilmiş bir tonda değil, yaşadıklarından süzülen bir samimiyetle yazıyor. Bu yüzden okurken “biri bana laf sokuyor” değil, “biri beni gerçekten anlıyor” hissiyle okuyorsun. Her bölümde seni yakalayan başka bir duyguyla karşılaşıyorsun: suçluluk, özlem, vazgeçememek, unutamamak, hayal kırıklıkları, kendini anlatamamak, yalnızlık, sabretmek…
Bazen diyor ki yazar:
“İncelik… senin bütün zamanların açık yarası.” – Şükrü Erbaş
“Ben dünyaya birileri beni bir şeylere zorlasın diye gelmedim. Kendi üslubumla nefes alacağım.” – Henry David Thoreau
“Önemli olan sözler değil, davranışlardır.” – Erich Fromm
Bu alıntılar sadece düşünce değil, hayat pratiğine dönüşen bir farkındalık yaratıyor. En çok da şu satırlarda kaldım:
“Hiçbir kitap tek başına geçirmeyecek,
Her acının izi geçmez,
Her derdin çözümü yok,
Ama size iyi gelecek kitaplar, dostlar, dizi ve filmler hep olacak.
Başka biri olacaksınız diyemem,
Kimse ‘geçecek’ diyemez.
Ama şunu gönül rahatlığıyla söylüyorum:
‘Size iyi gelecek.’”
Kitap sadece bir rehber değil, aynı zamanda bir yol arkadaşı. Seni dinliyor gibi, seninle yürüyor gibi… Belki de en çok buna ihtiyaç duyuyoruz artık: Yorulduğumuzu anlayan, yükümüzü hafifletmeyen ama sırtımızı sıvazlayan bir dost gibi satırlar.
Hayatın “güçlü ol” baskısından usananlara, “duyarlılığın zayıflık değil, insanlık” olduğunu hatırlatıyor. Ve bazen vazgeçmenin, tutunmaktan daha olgun bir davranış olduğunu fark ettiriyor:
“Kaybetmemek uğruna kendin olmaktan vazgeçtiğin her şey, özüne zarar verir.”
“İnsan, vazgeçebildiği kadar zengindir.”
Bu kitap size mucize vaat etmiyor. Ama birlikte düşüneceğiniz, birlikte susacağınız, birlikte güç toplayacağınız bir metin sunuyor.
Kendinle baş başa kalmaya cesareti olan herkesin bu kitabın sayfalarında bir cümleye tutunacağına inanıyorum.
Çünkü bazı cümleler vardır, kendimiz bile kendimize o kadar dürüst olamazken, bir yazar bizim içimizden geçenleri hiç tanımadan yakalayabilir. İşte Beyhan Budak bunu yapıyor.
⸻
Sonuç olarak:
Bu kitap; güçlü görünen ama yorgun, çok düşünen ama az konuşan, çok seven ama içine atan herkesin kitabı.
Adı gibi…
Hayatın acemilerine yazılmış bir mektup.
Ve o mektupta şöyle diyor sanki yazar:
“Sen de acemiysen, yalnız değilsin. Buyur, otur. Ben de anlatacağım biraz…”
·
141 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.