George ve Lennie hayatın acımasızlığına ve zorluğuna rağmen birbirlerine tutunan iki dost. Lennie’nin zihinsel engeli, George’un ona hem bir abi hem de bir baba gibi yaklaşmasına neden oluyor. Ama bazen tam da en çok sevdiğimiz kişiyi sırtımızda bir yük gibi hissettiğimiz anlar olabilir. Steinbeck bunu çok incelikli bir şekilde anlatıyor. Sevgiyle sorumluluk arasındaki o ince çizgide yürüyen bir ilişki bu.
Bu 2 adamın hayalleri var: kendilerine ait bir toprak-çiftlik, tavşanlar, özgürlük. Ama sayfalardan umut değil, daha çok bir çaresizlik sızıyor. Çünkü okurken anlıyorsunuz ki bu hayal, onların gerçekten ulaşabileceği bir şey değil, daha çok hayatta kalabilmek için birbirlerine anlattıkları bir masal.
Karakterlerin her biri bir yalnızlık biçimini temsil ediyor. Candy’nin yaşlılığı, Crooks’un ırkı (siyahi olması), Curley’in karısının görünmeyen yalnızlığı… Hepsi sistemin dışında kalmış insanlar. Bir şekilde birbirlerine dokunuyorlar ama hiçbirinin gerçekten “bir arada” olma şansı yok.
Benim için bu kitap, sadece iki arkadaşın üzücü hikayesi değil. Aynı zamanda hayatın ne kadar adaletsiz olabileceğini, bazı insanların kaderinin baştan çizildiğini, ve en çok da iyi niyetin her zaman yetmediğini anlatıyor.
Mutlaka okunması gerektiğini düşünüyorum.
··
84 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.