Altıncı Koğuş, Çehov’un insan ruhuna ve toplumsal düzene dair yaptığı sert ama şiirsel eleştirilerden biri. Akıl hastanesindeki o altıncı koğuş aslında sadece delilerin değil, toplumun dışladığı, susturduğu herkesin sembolü gibi. Doktor Andrey Yefimiç’in, hastane koşullarına duyarsız yaşayıp sonrasında Ivan Dmitriç’le kurduğu dostluk ve o dostluğun onu sürüklediği trajik son… Bence Çehov burada "normal" olanın aslında ne kadar hastalıklı, "deli" olarak yaftalananın ise ne kadar insanca olduğunu anlatıyor.
En çarpıcı yanlarından biri de şu: Asıl delilik ne? İnsan olmak mı, bu düzenin parçası olmak mı?
Çehov her zamanki gibi karakter psikolojisini, çaresizlik hissini ve toplumun ikiyüzlülüğünü derin derin hissettiriyor.
Doktor Andrey Yefimiç’le Ivan Dmitriç tam anlamıyla iki zıt felsefi duruşu temsil ediyorlar. Biri kaderci, hayatın anlamsızlığına boyun eğmiş, duygusuzlaşarak hayatta kalmaya çalışıyor. Diğeri ise hayata ve adaletsizliğe karşı isyan eden, düşünceleri yüzünden hapsedilen bir adam.
Üstüne uzun uzun konuşulacak bir kitaptı. Kesinlikle okumalısınız
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.